Om de Ruiner Toren (Kerknieuws Protestantse Gemeente Ruinen)

Predikant: Ds. G. Naber, tel. 0522-471543
Inloopspreekuur: elke maandagmorgen van 10.30 tot 12.30 uur in de Bron
E-mail: gnaber2@ziggo.nl

Bijstand pastoraat ’t Neie Punt: mevr. A. Vermaas, tel. 0528-351061
Scriba: mevr. C.J. Stekelenburg - Poot, Anserweg 7, tel. 0522-470204

Kosteres: mevr. H. Brasjen, Torenakker 25 tel. 06 -51508695
Diaconie: Hulp/ informatielijn Ds. G. Naber tel. 0522-471543 / email: diaconie@pkn-ruinen.nl
Website: http://www.pkn-ruinen.nl
Facebook: https://www.facebook.com/PknRuinenMariakerk.nl
E-mail: info@pkn-ruinen.nl

Jaargang 35, nr. 11                   21 november             2018
Eerstvolgende nummer:            19 december            2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 7 december 2018 Bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Het vormt een van de grote thema’s van de christelijke traditie: de Eindtijd. Elk jaar staan wij er bij stil in een kerkdienst. Zo ook aanstaande zondag, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, wanneer bij ons in Ruinen de overledenen van het afgelopen jaar worden herdacht.

De Eindtijd. Het inzicht dat de wereld zoals die nu is, ooit zal vergaan (met een soort rampscenario) om plaats te maken voor iets nieuws, anders, beters. Mijn indruk is dat tegenwoordig weer meer mensen aanhangers zijn van die gedachte. Meer dan althans zo’n twintig, dertig jaar geleden, toen iedereen het in kerkenland, als hij het over onze leefwereld had, vooral over “het Koninkrijk” had. Wij leven in het Koninkrijk van God, in een mooie wereld. En als iedereen nou even zijn best doet, werd er dan bij gezegd, dan komen we er wel. Er hing een soort optimisme in de lucht. Laat iedereen nou gewoon eens iets schappelijker gaan leven, iets guller, iets vrijgeviger en vergevingsgezinder, iets rechtvaardiger, dan zullen we binnenkort vast uitkomen bij de mooie wereld zoals God ze ooit bedoelde. Laten we leven met een visioen, met een ideaal!

Aanhangers van de Eindtijd zijn tegenwoordig veel pessimistischer. Onze wereld gaat vast naar de Filistijnen, zeggen ze doorgaans. Kijk maar naar het nieuws. Al de rampen en oorlogen, in het groot, en ook in het klein. En dan het feit dat niemand meer een goed overzicht heeft over alles. Nee echt waar, het gaat allemaal geheid mis!

Velen die dit zo zeggen, trekken zich vervolgens ook terug op zich zelf. Er worden muren opgetrokken. Hun deur gaat op slot voor wat nieuw of vreemd is. Men is afhoudend geworden en houd het liever bij veilig en vertrouwd en bij zoals het vroeger altijd geweest is. Het eigene en vertrouwde ervaart men als veilig en “great” en dat wil men dan ook het liefst zo veel mogelijk bewaren en met hand en tand verdedigen. Dat het misschien juist deze manier van in het leven staan is, die onze wereld naar de Filistijnen helpt, is velen een zorg. Als ik dit zo voor me zie, moet ik telkens weer terugdenken aan de eerste generatie christenen en hoe zij aan eindtijd-denken deden. Wij hebben het tegenwoordig nog best goed (we hebben het eigenlijk nog nooit zo goed gehad!), maar zij hadden het echt niet makkelijk. Ze werden als christenen door een reeks Romeinse keizers hard vervolgd, gearresteerd en gemarteld, en letterlijk voor de leeuwen gegooid. Ze leefden letterlijk met de dood voor ogen. Er was helemaal niets meer in het leven om je aan vast te houden en om er blij mee te zijn. Zo erg waren ze er aan toe. Alleen hun geloof bood hun nog perspectief. Bijbelboeken als Openbaring en Daniel en de Eindtijdpreken van Jezus in bijv. Marcus 13, boden dan iets van houvast. Want de teksten beaamden ook: ja, het leven van tegenwoordig is echt niet makkelijk. Maar het licht, het heil en God zelf komen je wel tegemoet. Blijf volharden en houd aub. vol, houd moed, want er is Toekomst!!

En in het vervolg daarvan ontwikkelden ze een prachtige ethiek, een prachtige manier van in het (barre) leven staan. Een handelen dat, weliswaar gestoeld op bittere ervaringen met het leven zelf, wel altijd uit bleef zien naar kleine, concrete, onverwacht nieuwe tekenen van toekomst. Jezus had hen aangeraden: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken uitlopen en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is. Zo moeten jullie ook weten, wanneer je die dingen ziet gebeuren, dat het einde nabij is.” (Marcus 13: 28.29)

Het einde van de wereld komt er volgens Jezus niet aan, op het moment dat alle dingen als vanzelf in elkaar storten. Het einde komt er aan op het moment dat opeens iets nieuws, iets positiefs zich wil aandienen/doorzetten, evenals de zomer die de winter wil verdringen, en een bloem in de knop, die een dode tak wil openbreken. Niet het Slechte, maar de Komst van het Goede maakt uiteindelijk een einde aan onze wereld.

Cynisch de boel maar de boel laten, is dan wel het slechtste wat je als mens kunt doen. Vanuit de diepe diepte altijd weer buiten om je heen blijven zoeken naar positieve voortekenen, is een betere optie. Daarbij hoeft het er natuurlijk niet meer zo idealistisch aan toe te gaan als twintig/dertig jaar geleden. Je moet wel realistisch blijven. Maar het gevoel van te leven in de Eindtijd en de verwachting van Advent, moet je niet van elkaar losmaken. Ze horen heel erg samen.
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Heb ik het nou ook eens meegemaakt! Ik had het al jaren op de televisie gezien, maar nog nooit zelf meegemaakt, dat je met je auto onderweg bent en in de binnenspiegel kijkt en opeens een auto achter je ziet rijden dat een lichtbord met “Politie… Stop!” laat zien. Ik had veel te hard gereden en was duidelijk… betrapt. Voor de eerste keer op deze manier, dus zo dat je uit je auto moet stappen, in de politieauto mag gaan plaatsnemen en een video te zien krijgt: “Moet u eens zien wat hier gebeurt. Wat vindt u daarvan?!”

Het heeft wel effect hoor, deze manier van doen. Het komt toch net wat meer binnen dan een afstandelijke bon van de flitsautomaat. Omdat het voor mij “de eerste keer” was, bleef men genadig met me omgaan qua sanctie, wat ik als een grote schappelijkheid ervaar. En het “schuld belijden” dat ik toen natuurlijk gelijk deed, eerst voor deze mensen en dan later ook voor de Heilige, heeft sindsdien, als ik mezelf bekijk, zowaar effect. Ik merk dat ik inmiddels wat rustiger rijd, en niet alleen maar omdat het moet! Maar hoe lang dit zal aanhouden? Tja. Wat ik in ieder geval heb ervaren is: af en toe is het best goed, als mens ook op zo’n stringente manier te worden “gereset”.  
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
Welkom in de volgende kerkdiensten:

Zondag 25 november – 10.00 uur – Mariakerk – Dienst van gedenken
De laatste zondag van het kerkelijk jaar, met de Dienst van gedenken. Wij herdenken degenen die ons in het afgelopen jaar ontvallen zijn en steken een licht aan voor alle slachtoffers van geweld en rampen en voor alle naamloos overledenen. Met medewerking van het kerkkoor.

Zondag 2 december – 10.00 uur - Mariakerk
D i e n s t   m e t   C a n t o r i j, Zondag 2 december is de Cantorij van de Protestantse gemeente te Arkel (bij Gorinchem/Rotterdam) bij ons in de ochtenddienst te gast. Om de paarjaar houden ze een weekend in Drenthe en dan zijn ze ook graag weer bij ons te gast. Komt allen, want dit wordt plechtig en heel bijzonder voor iedereen die van prachtig, verfijnde zang houdt.

Zondag 9 december – 10.00 uur – Mariakerk
Dienst met gastvoorganger Greet Bijl uit Uffelte!

Zondag 16 december – 10.00 uur – Mariakerk
Op zondag 16 december lezen we een kerstverhaal uit het bijbelboek Openbaring dat niet zo vaak gelezen , wordt omdat het wat minder bekend en op het eerste gezicht ook wat onaantrekkelijk van aard is, het verhaal van “de vrouw in de woestijn”, Op. 12: 1-17!

Top2000dienst – Oproep
Eind van dit jaar willen wij graag op vrijdagavond 28 december weer een Top2000dienst houden, noteer het al vast in je agenda, hou de avond vrij! We zijn nog naarstig op zoek naar een aantal vrijwilligers die mee willen helpen de dienst voor te bereiden. Neem daarvoor contact op met ds. Georg Naber, gnaber@hetnet.nl, tel. 0522-471543.

Woensdagavond 19 december – 19.30 uur – Mariakerk
Dorpskerstzang
Op zondagmiddag 16 december geeft muziekvereniging Crescendo samen met mannenkoor De Geuzingers om 15.00 uur een prachtig kerstconcert in zaal Hees. Op woensdagavond 19 december organiseert de Mariakerk de jaarlijkse Dorpskerstzang in de Mariakerk, om 19.30 uur. Welkom!

Lever uw Douwe Egberts waardepunten in voor gratis koffie voor de voedselbanken!
Het is dit jaar het zevende jaar van een gezamenlijk initiatief: Douwe Egberts, Lionsclubs en Voedselbanken Nederland komen in actie om zoveel mogelijk pakken koffie voor de klanten van de voedselbanken in te zamelen. Ook de diaconieën in de gemeente De Wolden doen dit jaar mee aan deze actie. In december worden door heel Nederland DE-waardepunten ingezameld. Douwe Egberts zet de ingezamelde waardepunten om in pakken Douwe Egberts Aroma Rood koffie en verhoogt het aantal pakken met nog eens 15%. Zo kunnen de voedselbanken in 2019 wekelijks pakken koffie uitdelen aan mensen die het hard nodig hebben.

Meedoen? Heel graag!
We hopen dat u dit jaar uw gespaarde DE-waardepunten uit uw keukenlade haalt en deze wilt schenken aan de voedselbanken! De punten kunnen, voor of na de kerkdiensten op zondag, worden ingeleverd in de Mariakerk. Er staat een doos links op de tafel als u de kerk binnenkomt.
U kunt ook uw punten in de bus doen bij Margriet Middelbrink, Kerkdijk 1c in Ansen of bij Henk Vrijhof, Westerstraat 20 in Ruinen.

Waarom koffie?
Douwe Egberts steunt deze actie, want het merk dat inmiddels 265 jaar bestaat, wil mensen in Nederland dichterbij elkaar brengen onder het genot van een goed kop koffie. Koffie kan gezien worden als een uitnodiging om contact te maken met elkaar, en door dat contact worden onderling bestaande banden versterkt.
Koffie is een schaars product voor voedselbanken, omdat het lang houdbaar is en bijna nooit wordt ‘afgeschreven’. Het komt weinig voor in voedselpakketten, maar wordt buitengewoon gewaardeerd.

In Memoriam: Kees Laban
* 17 september 1953                                                                † 17 oktober 2018
Op 17 oktober 2018 hebben wij op vijfenzestig jarige leeftijd in liefde los moeten laten: Kees Laban. Kees is geboren in Rotterdam in september 1953 en is na heel wat omzwervingen in 2003, samen met zijn vrouw Emmy, in Ruinen komen wonen. Hij was psychiater in Beilen voor asielzoekers en vluchtelingen en was op zijn vakgebied transculturele psychiatrie mondiaal bekend. In zijn vrije tijd fietste hij graag over de hei en zong hij in een koor. Ook organiseerde hij met een groep vrijwilligers geregeld concerten in de Mariakerk. Kees heeft kunnen en willen leven vanuit hoop, ruimte en liefde. Hij geloofde dat morgen beter kon zijn dan vandaag en dat hij (wij als mensen) daaraan bij kunnen dragen. Ook was er ruimte voor de ander, waar je wieg ook gestaan heeft, wie je ook bent, je mag er zijn. Zonder oordeel. Liefde voor en van de ander was waar hij van leefde. Op 23 oktober hebben wij zijn leven kunnen vieren en herinneren met vele vrienden, dorpsgenoten, collega’s en familieleden. Wij wensen zijn naaste familie, Emmy, Sander, Hester, Bernard en Elisa veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.

In Memoriam: Grietje Kleene-Niezing
* 8 maart 1922                                                                         † 27 oktober 2018
Op dinsdag 27 oktober overleed Grietje Kleene-Niezing, op de leeftijd van zesennegentig jaar. Grietje Niezing werd in 1922 op Armweide geboren. Ze groeide op op de boerderij van haar ouders, ging in Ansen naar school en kwam vervolgens op verschillende adressen als dienstmeisje te werken. In de oorlogsjaren kreeg ze verkering met Arend Kleene uit Ruinerwold. In 1942 trouwden ze met elkaar. Een jaar later werd hun zoon geboren: Jan. In de jaren die volgden, beleefden ze samen op Armweide een gelukkige en voorspoedige tijd, hun boerderij groeide gestaag. Toch kreeg Arend begin van de zeventiger jaren te maken met hartproblemen. In 1986 overleed hij eraan, op veel te vroege leeftijd. Grietje bleef alleen achter, in het nieuwe huis waarin ze net waren komen wonen, naast het oude. Enkele jaren later nam ze het besluit, naar het dorp Ruinen te verhuizen. Ze kon goed aarden aan de Esweg en heeft daar, vooral door de prettige buren, een goede tijd gehad. Vijf jaar geleden verhuisde ze om gezondheidsredenen naar de noodvestiging van de Priensenije op de Kaamp, en daarna naar ’t Neie Punt. Nog tot haar vijfennegentigste heeft ze auto gereden en bleef ze betrokken op iedereen en geïnteresseerd in van alles. Ze hield zeer van haar kleinkinderen en achterkleinkinderen en ging graag naar de activiteiten toe die in ’t Neie Punt werden georganiseerd. Wat haar kenmerkte, was haar opgewekte karakter en optimistische kijk op het leven. “Het komt vast wel weer goed,” hoorde je haar vaak zeggen. Ze kon sowieso heel goed omgaan met taal en prachtige gedichten schrijven. In de laatste periode van haar leven ondervond ze veel steun aan haar geloof. “De Heer zal je bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid,” die woorden van Psalm 121 zeiden haar heel veel. Met die woorden hebben wij dan ook afscheid van haar genomen, op vrijdag 2 november j.l. in de Bron.

In Memoriam: Henk Kok
* 1 oktober 1937                                                                                  † 30 oktober 2018
Op dinsdag 30 oktober ging Henk Kok van ons heen, op de leeftijd van eenentachtig jaar. Henk Kok werd in 1937 als nakomertje geboren in de Mr. Harm Smeengestraat in Ruinen. Hij is er, op verschillende adressen, altijd blijven wonen. Hij kon goed leren, bezocht de Mulo en kreeg vervolgens werk bij de PTT. Hij kwam in militaire dienst. In 1965 trouwde hij met Janny Wolbers uit Westerbork. Samen werden ze gezegend met de geboorte van dochter Rina en zoon André. Nadat Henk in de avonduren een opleiding tot archivaris had gevolgd en met succes had afgrond, kreeg hij een aanstelling op het gemeentehuis. Menigeen in het dorp kende hem als degene die altijd op burgerzaken zat en veel voor mensen overhad. Henk was iemand met een groot sociaal hart. Mensen konden altijd een beroep op hem doen, hij stond altijd voor ze klaar. Daarbij plaatste hij zich nooit op de voorgrond, maar deed zijn dingen voor anderen liever stil en belangeloos, achter de schermen. Na eenenveertig jaar trouwe dienst ging Henk met pensioen. Hij hield van reizen. Menige malen is hij in Zwitserland geweest, zijn favoriete land. Hij bleef een blijmoedig mens en hield van gezelligheid in de omgang met zijn vrienden. Hij hield zeer van zijn kleinkinderen en ging met passie met hen om. In zijn vrije tijd besteedde hij ook veel aandacht aan de tuin rondom zijn huis. Hij genoot van het zingen van de vogels in die tuin. Vele jaren is Henk actief geweest voor het Rode Kruis. Ook assisteerde hij Janny altijd bij haar inzet voor de Drentse taal.
Op maandag 5 november namen wij afscheid van hem in een dienst in de Mariakerk. Wij lazen verzen uit 1 Korintiërs 13 waar de apostel Paulus zegt: wat er ook allemaal mag gebeuren in ons leven, de liefde die wij mensen voor elkaar koesteren, zal altijd blijven bestaan. We wensen Janny en Rina en André met hun partners en de kleinkinderen veel sterkte toe in de komende tijd.

Zusterkring
Vanuit onze provincie Drenthe is er door de WMD jaren gewerkt aan water voor de Masai, een gebied in Kenia. Op maandag 26 november krijgen we er een interessante presentatie over met een boeiende verteller. Aanvang: 14.00 uur. Plaats: De Bron. Mis het niet en gasten hartelijk welkom!

Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg.
Dalai Lama

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 10                             24 oktober                              2018
Eerstvolgende nummer:                      21 november                          2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 9 november 2018 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
“De bladeren vallen… Wij vallen allemaal… Het is in ons allen”, dichtte ooit Rainer Maria Rilke in zijn gedicht “Herfst”! De herfst weer begonnen. Het seizoen van verval en afbraak, van het moeten loslaten van het licht en de zomer. Overduidelijk. Nog genieten we weliswaar na van de restjes zon, en van het daglicht dat ons vroeg in de avond al weer verlaat. Maar binnenkort komen de herfststormen weer, de regenbuien, met kapot gewaaide paraplu’s en koude tenen en vingers tot gevolg. De bomen verliezen hun bladeren en blijven berooid achter, hun takken verstarren in de winter door de vorst. Het leven in de natuur is daarna niet meer zichtbaar aanwezig en lijkt wel ver te zoeken.

“Wij vallen allemaal…” Ook wij mensen vallen, “het is in ons allen”. Wij kennen de herfst ook in onszelf. Het leven kan soms op ons inbeuken op een manier dat ook wij bezwijken. Ook wij kunnen in de kou komen te staan en alleen nog maar kilte ontmoeten die ons lam legt. Warme relaties kunnen bekoelen, stukbreken en afbrokkelen. Ook ons geloof in God is hiervan niet gevrijwaard. Soms heb je het gevoel dat ook God je in de kou heeft laten staan. Dat je alleen nog maar overgeleverd bent aan een wreed soort lot. Dat koele, gevoelloze stormwinden tegen je aan beuken en maar niet van ophouden weten en dat elke beschutting daartegen ver te zoeken is.

Wat kun je hier aan doen? Is er een remedie tegen? Is er een remedie tegen de kilte van de herfst?

Ik persoonlijk vind het een troost dat de verhalen van de herfst en van de stormdepressies in de bijbel en in het geloof niet worden genegeerd of geloochend en verdrongen. Integendeel, ze komen er ruimschoots in voor. Denk maar aan Job, die als prachtig gezegend mens, in zijn leven opeens ongelofelijk veel moet lijden, ziek wordt en verlies lijdt. Of denk maar aan Petrus, die diegene waar hij altijd dolenthousiast het meeste van hield, Jezus, opeens ging negeren, verloochenen en opzij zetten. Of denk maar aan Jezus zelf, die talloze keren, in maar een klein dobberend bootje op zee, door letterlijk harde stormen heen moest trekken, en later ook in overdrachtelijke zin stormen in zijn leven ondervond, toen hij door andere mensen werd vervolgd, gearresteerd, mishandeld en gedood.

Toch hielden Job, Petrus, en Jezus ergens in zichzelf een klein waakvlammetje brandende. Het vlammetje van de menselijkheid. Het vlammetje van het menselijke verlangen. Het vlammetje van de liefde en het vlammetje van de hoop. Ze trokken door hun donkere dagen heen, terwijl hun hart verlicht bleef worden door dit vlammetje. Ze gingen dit vlammetje koesteren. Ze gingen het doorgeven aan elkaar en anderen, in het klein en heel voorzichtig als een soort noodrantsoen aan levenskwaliteit. Totdat het toch weer lente werd!

Ook God ging met hen mee. Of ze het nou doorhadden of niet. Hij blies Zijn licht en Zijn liefde als Ademtocht teder over hen en hun vlammetjes heen, vooral toen alles heel, heel moeilijk was, en hield het voor hen brandende.

Het is herfst geworden. De bladeren vallen. Wij vallen allemaal. De donkere dagen staan ons voor ogen. Met al hun stormen en de kou. Het liefst zouden we willen wegduiken en ergens willen schuilen als het kon, en zo alleen maar wachten op de nieuwe lente. Maar ik zou zeggen: laten wij vooral samen de kleine vlammetjes blijven koesteren die wij bij elkaar kunnen ontwarren. Laten we ze met elkaar delen en ons koesterend ontfermen over elkaar. En laat ons, waartoe Jezus ons ooit in een preek over de eindtijd ook de opdracht gaf, altijd weer letten op kleine tekenen van de grote Toekomst die ons wacht. Jezus zei toen: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken weer zacht worden en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is.” (Marcus 13: 28). Daar zit denk ik iedereen van ons in de herfst inderdaad smachtend op te wachten: dat wij en het leven buiten om ons heen in alle onstuimigheid, weer zàcht worden! - En laten we ook dit nooit vergeten: er is “Eén, die al ons vallen oneindig zachtjes in Zijn handen houdt” (zo het slot van het gedicht van Rilke).
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Ik ben in de afgelopen tijd nogal aan het wandelen. Door de tienduizend stappen die ik sinds een aantal maanden elke dag loop (6 km), is mijn lichamelijke conditie dermate vooruitgegaan dat ik tegenwoordig met gemak ook wel 10 of 15 km kan halen. Een heel nieuwe ervaring voor mij. Je doorloopt dan volgens mij elke keer een soort traject. Eerst word je wat ik zou willen noemen ‘afgebroken’. Je lichaam en geest worden aan het begin van de wandeling gedwongen, even niet meer met van alles en nog wat bezig te zijn, behalve dan met het lopen zelf. Die omschakeling duurt een klein half uur. Daarna kom je in de fase van ‘gewenning’. Je lichaam en geest nemen de cadans van het stap-voor-stap-bewegen gewillig over, je hoeft ze niet meer bewust met je hersenen aan te sturen. En uiteindelijk kom je, in het laatste gedeelte van de wandeling, in een soort ‘high’-stemming terecht waarin alles haast vanzelf gaat en de omgeving en alles om je heen op een weldoend zachte manier op je inwerkt. Bij echte harde lopers schijnen dan hormonen als endorfine, serotine en dopamine vrij te komen die zorgen voor een plezierig en gelukkig gevoel. Heel ontspannen loop je, vrij van alles, als vanzelf, door de natuur heen en geniet je intens van wat er om je heen is: van de stilte, de kleuren, de hemel boven je, de dieren, het licht, de wind, de wolken, de bloemen en de geluiden. Een prachtige manier van recreëren is dit, daar kom ik nu wel achter. Totdat de fase aanbreekt dat een koude stortbui van regen je weer ontnuchterend met beide benen op de grond zet, of dat diezelfde benen en je botten daar op de grond zich weer bij je terug melden met de boodschap van: kom op, hoor je ons niet kreunen?! Nu is het wel goed geweest met al dat lopen, wij lopen met je terug naar huis. 
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
In de laatste weken is onze Mariakerk heerlijk bezet geweest op de zondagochtenden, dankzij onze broeders en zusters uit Pesse die met ons mee kerkten vanwege de grondige verbouwing van hun eigen kerk. Wat zong het fantastisch, met zoveel volk! Ook in de komende weken zien wij weer uit naar mooie kerkdiensten en vieringen. Zie hier het overzicht:

Zondag 28 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
We lezen Marcus 10: 46-52 over de blinde Bartimeüs die Jezus eerst om mede-lijden vraagt en dan “dat ik weer kan zien”.

Zondag 4 november – 10.00 uur – Mariakerk
Wij verlaten deze zondag het spoor van lezingen uit het evangelie van Marcus, en lezen uit het Oude Testament de woorden van de lijdende Job “Ik weet dat mijn redder leeft!” (Job 19: 23-27a) en uit het laatste boek in de bijbel, het boek Openbaring, hoofdstuk 4, met onder andere de mooie woorden: “U komt alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want … u bent de oorsprong van alles wat er is.” (vers 11). We gaan het hebben over het je richten op God als het ultieme houvast in je leven, als het leven verder soms niet meevalt. En we danken de Allerhoogste voor zijn trouw en voor al het gewas en de arbeid in het afgelopen jaar. Last but not least bevestigen wij Anneke Otten tot diaken en herbevestigen wij Karin Terwisscha als ouderling en Henk Vrijhof als diaken. Komt u ook om dit heilsfeit met ons mee te vieren?

Zondag 11 november – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. Albert Metselaar uit Hoogeveen gaat in de dienst voor, hartelijk welkom!

Zondag 18 november – vanaf 9.30 uur – Evangelisatie-/Sonardienst, verzorgd door de evangelisatie- en Sonar commissie van de PKN Pesse in de Mariakerk te Ruinen.

De evangelisatiecommissie van Pesse, Stuifzand en
Fluitenberg organiseert samen met Sonar Pesse een bijzondere dienst, waarin weer van alles te beleven valt. De spreekster die voorgaat is Rolanda den Boon-Stapel. Harm Hoeve zal ons begeleiden op het orgel en Roelanda van der Zwaag op de dwarsfluit. Uiteraard zullen diverse gemeenteleden uit Pesse, Stuifzand en Fluitenberg hun medewerking verlenen aan deze dienst. Vanaf 9.30 uur is er gelegenheid om een kop koffie/thee of een glas limonade te drinken.Vanaf 10.00 uur zal de dienst beginnen met als thema: “GEEF MIJ KRACHT.” Wij nodigen u allen van harte uit om deze dienst bij te wonen. Laat u verrassen! Wij zullen u niet teleurstellen. I.v.m. de verbouwing van de Kruispuntkerk in Pesse bedanken wij PKN Ruinen voor het beschikbaar stellen van de Mariakerk!

Zondag 25 november – 10.00 uur – Mariakerk
Laatste zondag van het kerkelijk jaar
Wij herdenken wie ons ontvallen zijn

OPROEP!
Op zondagmorgen 25 november herdenken wij in de ochtenddienst degenen die ons in het afgelopen jaar aan de dood ontvallen zijn. De nabestaanden van degenen van wie wij in kerkelijk verband afscheid genomen hebben, krijgen automatisch bericht. Zou u het fijn vinden dat ook uw dierbare 25 november a.s. wordt herdacht, ook al hadden wij als kerk geen bemoeienis met de afscheidsplechtigheid, dan kan dat heel goed! Geeft u gewoon de doopnaam en de gegevens van geboorte en overlijden door aan de scriba van de gemeente, Tineke Stekelenburg, info@pkn-ruinen.nl; tel.0522- 470204, of aan ds. Georg Naber, gnaber@hetnet.nl;

Bijbelgespreksgroep
De volgende keer komt de Bijbelgespreksgroep weer bij elkaar op donderdagavond 1 november en daarna op 15 november. Iedereen, of u nou gemeentelid bent of dorpsgenoot of vakantieganger, of iemand die maar voor een enkele keer wil meedoen, is hartelijk welkom. Bel of mail voor meer informatie ds. G. Naber, tel. 0522-471543, gnaber@hetnet.nl. Wij komen altijd om 20.00 uur bij elkaar op het adres Kloosterstraat 2 in Ruinen, dat is in de pastorie.

Najaarsactie 2018,
Vorige jaar hebben wij de najaarsactie gehouden om de restauratie te kunnen bekostigen van de “fresco”, de muurschildering, in onze Mariakerk. Deze restauratie is inmiddels uitgevoerd dankzij uw steun. Bedankt hiervoor.

Dit jaar willen wij de najaarsactie gaan besteden om de verwarming van de Mariakerk te vervangen voor een nieuwe duurzame installatie. Zodat wij niet weer zoals vorig jaar in de kou komen te zitten.Wij hopen dat u ons wilt helpen dit te kunnen realiseren. Alle inwoners ontvangen een brief waarin deze actie wordt beschreven en u kunt reageren.

College van kerkrentmeesters
Zomeropenstelling Mariakerk
De Mariakerk was deze zomer open op dinsdagmiddag, woensdagmiddag en donderdagmiddag van 14.00 uur tot 16.00 uur.We willen alle vrijwilligers die deze openstelling mogelijk gemaakt hebben door als gastvrouw of gastheer op te treden, hartelijk bedanken voor hun inzet.

We hebben deze zomer € 551,26 ontvangen als giften voor de Mariakerk, dit is inclusief het geld voor de waxinelichtjes.

Brinkmiddagen/avonden
Tijdens de Brinkavonden werden in de kerk kniepertjes, jams en handwerkartikelen verkocht. Dit bracht het mooie bedrag van € 1271,88 op. De dames die deze middagen en avonden aawezig waren worden hiervoor hartelijk bedankt. Wij hopen volgende zomer weer mee te doen met het Brinkfestijn. Maar daar zijn nog enkele vrijwilligers voor nodig. Wie meldt zich hiervoor aan bij de scriba? Email info@pkn-ruinen.nl

Zusterkring
Op maandag 29 oktober vieren we ons 60-jarig jubileum. Feestelijke middag met Menu Complet en tot slot een diner bij hotel restaurant Kuik. Aanvang 14.00 uur.

Een glimlach die gij uitzendt, keert weer tot u terug
Indische wijsheid

Redactie Om de Ruiner Toren