Om de Ruiner Toren (Kerknieuws Protestantse Gemeente Ruinen)

Predikant: Ds. G. Naber, tel. 0522-471543
Inloopspreekuur: elke maandagmorgen van 10.30 tot 12.30 uur in de Bron
E-mail: gnaber2@ziggo.nl

Bijstand pastoraat ’t Neie Punt: mevr. A. Vermaas, tel. 0528-351061
Scriba: mevr. C.J. Stekelenburg - Poot, Anserweg 7, tel. 0522-470204

Kosteres: mevr. H. Brasjen, Torenakker 25 tel. 06 -51508695
Diaconie: Hulp/ informatielijn Ds. G. Naber tel. 0522-471543 / email: diaconie@pkn-ruinen.nl
Website: http://www.pkn-ruinen.nl
Facebook: https://www.facebook.com/PknRuinenMariakerk.nl
E-mail: info@pkn-ruinen.nl

Jaargang 36, nr. 2 13 februari 2019
Eerstvolgende nummer: 13 maart 2019

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 1 maart 2019 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Licht, je hebt het ongelofelijk hard nodig als mens! Licht! Gelukkig duren de dagen weer iets langer en gaat de zon al weer om half acht ’s ochtends op in plaats van pas om half negen, zoals nog een maand geleden! In de kerk vieren we op dit moment de periode van “Epifanie”, de periode van de “Verschijning” van God op dezelfde manier als de Ochtendzon die elke dag fier voor de dag komt en het donker steeds meer gaat weren.
En dan lees ik nu net opeens, gewoon zomaar ook op een ochtend terwijl het eerst rode, dan oranje, donkergele en uiteindelijk stralend witte licht van de zon aan de hemel zich baan breekt…, in mijn bijbeltje ook de volgende tekst: “Gij zijt het licht van de wereld. Een stad kan niet verborgen blijven als ze boven op een berg ligt! Men steekt ook niet een lamp aan om ze onder de korenmaat te zetten, maar men plaatst ze op de standaard, zodat ze licht geeft voor allen die in huis zijn. Zo moet ook uw licht stralen voor het oog van de mensen, opdat zij uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken die in de hemel is.“
Niet alleen God wil elke ochtend weer stralend voor de dag komen! Wij mensen mogen het ook doen, voor de dag komen als licht!! En als wij het niet zelf in ons hebben, nodigt God ons uit, Zijn licht te weerkaatsen en met elkaar te delen. Wij mensen mogen gewoon meedoen met wat je zou kunnen noemen: het “project van God”: licht zijn en delen!
Het tegenbeeld van dit alles is een mens die juist niet voor de dag wil komen. Die zich verstopt en voor die taak wegvlucht. Die zich alleen maar terugtrekt op “z’n eigen”. Zich alleen maar onzichtbaar opstellen, is in de Bijbel lang niet altijd zomaar oké. Ze roept ons op: Als je “verlicht bent”, door wie of wat dan ook, sluit je dan niet op! Maar geef wat je hebt door. Dat hoeft niet persé op een hoog-kerkelijke manier, liever niet zelfs! Niet door met bijbels en gebeden langs de huizen te trekken of met je koren op straat te gaan evangeliseren. Zoek het liever meer bij jezelf en wat aan jou authentiek is! Blijf vooral jezelf. En laat zo het licht dat op een onvervalste eigen manier van je afstraalt, de vrije loop.
Je moet wel weten: licht(end) zijn kan soms betekenen: hard werken! Het is niet zomaar iets. Het gaat daarbij niet alleen maar om “een mooie sfeer” of “een mooi gevoel van binnen” dat als vanzelf naar buiten dringt. Wat Jezus van Nazareth met de woorden hierboven vooral bedoelt, is: het doen van Gerechtigheid! Het gaat hem om Rechtvaardigheid en ethiek. Dat andere mensen niet tekort wordt gedaan en dus tekort komen, maar recht gedaan wordt.
Jezus was er altijd mee bezig hoe hij andere mensen extra van dienst kon zijn. Hij probeerde bijvoorbeeld (in de breedste zin van het woord) zieke mensen die op allerlei manieren niet lekker in hun vel zaten weer in evenwicht te krijgen, dusdanig “te genezen” dat ze het leven in ieder geval weer konden uithouden en wegen vonden om te bewandelen. Hij haalde altijd de mensen die er uit lagen naar zich toe, de Outsiders, en nodigde speciaal hen bij zich aan tafel uit of ging bewust bij hen op bezoek, dusdanig dat menige Insider die met Jezus optrok, daar soms geen trek meer in had.
Wat dat betreft moeten ook wij als kerk soms onze hand in eigen boezem steken. Wij insiders gaan vaak niet goed om met deze thematiek. Wij proberen in de kerk vaak het licht dat van Boven op ons valt, en dat vervolgens volop in ons zelf zit, maar ook in alles en allen om ons heen, te vangen en te fixeren. Er vaste formules, dogma’s of taalvelden van te maken. En we bouwen soms kerken om dit Licht heen alsof we een houten emmer over dit Licht heen gaan plaatsen. Met als gevolg dat vele andere mensen ‘buiten’ het licht niet eens meer kunnen opmerken, en het licht zelf soms ook opeens begint te doven, uit zuurstofgebrek!
Nu, in februari, leven we in een tijd van het jaar dat de zon weer meer voor de dag wil komen! En God ook, zeggen wij er als kerk bij, op eenzelfde manier! Stralend, in de gestalte van het zacht, doortastend ochtendlicht. En wij? Wij mogen hier ook volop aan meedoen!
Ik kan niet wachten dat wij “lichtgeraakte mensen” (Jaap Zijlstra) wat meer voor de dag komen,als zodanig, in de komende tijd!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Vanaf het begin van het jaar werk ik voor 70% in Ruinen, voor 20% in Ruinerwold en nu ook voor 10% in IJhorst-DeWijk. Een heel nieuwe manier van werken komt zo op me af. Ik ben meer op pad naar elders, kan niet meer alleen nog om de Pastorie en de Brink van Ruinen heen met mensen keuvelen en overal present zijn en alles nog meemaken. Dat is best jammer. Aan de andere kant komen er tal van prachtige nieuwe ontmoetingen en ontdekkingen op me af. Met onze drie kerkelijke gemeenten die naast elkaar liggen, kun je, merk ik nu, elkaar ook heel leuk versterken, op nieuwe ideeën brengen en inspireren. En zouden in de toekomst misschien ook meer activiteiten samen kunnen doen? Waarom niet in de toekomst een top2000dienst samen met Ruinerwold en IJhorst/deWijk opzetten en dan alles wat groter en professioneler etaleren, zou dat niet ook iets kunnen zijn? Of veel meer gesprekskringen aanbieden dan nu het geval is, omdat je samen gewoon meer in huis hebt? Met onze moderne auto’s en e-bikes moet de mobiliteit toch eigenlijk geen probleem meer zijn?! Maar eens goed nadenken over dit alles. Heb er best zin in!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

BIJ DE DIENSTEN

In februari vieren wij weer mooie diensten met elkaar. Tot eind februari doen we dat nog in bijgebouw de Bron, daarna, als de dagen weer warmer worden, in de Mariakerk.

Zondag 17 februari – 10.00 uur – De Bron
ds. G. Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor.
Zaterdag 23 februari – 18.30 uur – ’t Neie Punt
De maandelijkse viering in ’t Neie Punt.
Zondag 24 februari – 10.00 uur – De Bron
De tekst die in het evangelie van Matteüs de “Bergrede” van Jezus wordt genoemd, is in het evangelie van Lucas in een wat compactere vorm opgenomen als een soort “vlakterede” (Luc. 6: 27-38). Maar beide redes bevatten dezelfde boodschap: “behandel anderen zoals je wilt dat ze jullie behandelen”, want zoals jij met mensen omspringt, zal ooit ook met jou worden omgesprongen. Kies daarom voor meer barmhartigheid in je leven! Voorganger in de dienst is ds. G. Naber.
Zondag 3 maart – 10.00 uur - Mariakerk

Ergens in het landschap van het stille platteland van Oost-Frankrijk ligt het dorp Taizé. In Taizé woont een kloostergemeenschap waar elk jaar duizenden jongeren van over de hele wereld naartoe trekken om elkaar en de monnikenbroeders te ontmoeten. Drie keer per dag komen ze in stiltevieringen bij elkaar. De eenvoud en stijl van die vieringen is zo indrukwekkend dat ze over heel de wereld navolging heeft gevonden en vaak wordt “gekopieerd”, zoals zondagochtend 3 maart a.s. ook in de ruimte van de historische Mariakerk in Ruinen. Het is de tweede keer dat de Mariakerk een dergelijke dienst organiseert.De liederen die in de vieringen van Taizé gezongen worden, zijn maar heel kort en worden altijd vele malen herhaald. Er is een koor die de liederen voorzingt en wie wil, mag graag meezingen. Nooit staat van te voren vast, hoe lang een lied gaat duren. Als vanzelf laten de liederen door de herhalingen, in de kerkruimte een verstilde, zachte, meditatieve sfeer ontstaan die er voor zorgt dat je als aanwezige als vanzelf “open gaat”, je open stelt voor de stilte die je op dat moment in je zelf en om je heen kunt “horen”. De stilte helpt je, zeggen de monniken, gaandeweg iets van ‘de vreugde van de hemel op aarde’ te ervaren, iets heiligs en goeds, iets van Hogerhand, dat je “aanraakt”. In de dienst wordt niet veel gesproken en betoogd of uitgebreid gepreekt. Het belangrijkste onderdeel is, in het middengedeelte van de viering, een langer durend moment van stilte (minstens vijf minuten), omgeven door de eenvoudige zang van het koor en jezelf. Welkom!

Zondag 10 maart – 10.00 uur - Mariakerk
ds. B. Wiegman uit Assen gaat in de dienst voor.
Zondag 17 maart – 10.00 uur – Mariakerk
We lezen Lucas 9: 28-36 over Jezus die een berg op gaat en daar in een hemels soort licht terecht komt. Hoe zit dat met ons: hebben wij ook al eens van die heel bijzondere, “hemelse lichtmomenten” meegemaakt? Gebeurt dat vaak? En welke functie hebben ze in ons gewone alledaagse leven? Voorganger in de dienst is ds. G. Naber.

Welkom op de Bijbelgespreksgroep!
Vorig najaar zijn we al een zestal keren enthousiast bij elkaar geweest, nu pakken we tot aan Pasen opnieuw de draad weer op. Weer komen we een zestal keren bij elkaar. We volgen het leesrooster van Taizé, dat wil zeggen: elke keer bespreken we de Bijbellezing die op onze dag van samenkomen, in de diensten van de kloostergemeenschap in Taizé in Frankrijk wordt gelezen. Dat is elke keer weer een totaal andere lezing, dus elke avond van onze bijbelgespreksgroep is altijd weer helemaal nieuw en anders. Ook iedereen die er maar een enkele keer bij kan of wil zijn, is van harte welkom, het maakt ook niet uit of je actief meelevend kerklid bent of dorpsgenoot of vakantieganger. De avonden vinden plaats op donderdag 21 februari, 28 februari, 7 maart, 14 maart, 21 maart en 4 april. We komen telkens om 20.00 uur bij elkaar bij ds. Georg Naber op het adres Kloosterstraat 2 in Ruinen. Je van te voren aanmelden hoeft niet. Bel gerust, of mail, voor meer informatie naar 0522-471543 of gnaber@hetnet.nl.

Gespreksgroep ‘Eigentijds Geloven’
Op zoek naar een moderne stijl en inhoud van geloven en spiritualiteit? Neem dan deel aan de gespreksgroep ‘Eigentijds Geloven’. Ze komt de volgende keer weer bij elkaar op zondagavond 24 februari om 20.00 uur in de Pastorie van ds. G. Naber op het adres Kloosterstraat 2 te Ruinen. Welkom!

KERKRENTMEESTERS: Aktie Kerkbalans 2019:
Eind januari begin februari 2019 houden wij de Aktie Kerkbalans 2019 en zult u de enveloppe in uw brievenbus aantreffen. Onze vrijwilligers zullen hierna de envelop weer bij u ophalen zoals ook de voorgaande jaren het geval was. Wij hopen ook dit jaar weer dat u onze Protestantse Gemeente Ruinen zult steunen. Al het geld wat wij binnen krijgen voor deze Aktie Kerkbalans komt volledig ten goede aan onze Protestantse Gemeente in Ruinen.

De najaarsactie 2018 voor de verwarming van de kerk heeft in totaal € 8000 opgeleverd. Onze dank voor dit prachtige resultaat. Zoals beloofd, houden wij u op de hoogte.

DIACONIE
Collectes Kinderen in de Knel
In de vorige Om de Ruiner Toren vermeldden wij dat we voor de collectes voor Kinderen in de knel in december € 688,42 hadden opgehaald. Daar kan nog een bedrag van € 252,88 bij opgeteld worden. Want dat is het bedrag dat na aftrek van kosten overbleef van de collecte die wij na de Top2000 dienst gehouden hebben. Dus in totaal hebben met elkaar alle bezoekers van de Mariakerk en de kerk in Echten, in december het mooie bedrag van € 941,30 voor Kinderen in de knel gegeven!

Douwe Egberts punten
In december hebben wij ook gemeld dat wij in Ruinen 203.595 punten hadden verzameld. Maar daar zijn nog punten bij gekomen. Uiteindelijk zijn het 231.444 punten geworden. Dat is ruim 575 pakken koffie! In heel De Wolden hebben de kerken 763.778, oftewel ruim 1.900 pakken koffie, verzameld! Daar waren ze bij Voedselbank Zuidwest-Drenthe heel erg blij mee. Iedereen die heeft bijgedragen aan deze actie, hartelijk dank hiervoor!

ZUSTERKRING
Op maandag 25 februari komt Albertje Lensen ons vertellen over haar werk als agent van politie.
Aanvang 14.00 uur in De Bron. Gasten en nieuwe leden hartelijk welkom.

In Memoriam: Geert Veurman
* 24 januari 1921 † 2 januari 2019
Geert is geboren in de boerderij op Oldenhave 11. Zijn hele leven was hij boer, leefde met de seizoenen mee dicht bij de natuur.Na de landbouw-winterschool werkte hij eerst op de ouderlijke boerderij, maar na het overlijden van zijn vader in 1963 werd de boerderij gesplitst en in1965 verhuisde hij met zijn moeder naar ’t Loar, Oldenhave 17. Hier boerde hij met plezier voort. Hij hield van het vee en had een bijzondere passie voor paarden. Hij had een volledige groentetuin, een gevarieerde boomgaard en een bloeiende siertuin.
Hij had van jongs af aan een grote hobby: dat waren zijn bijen. Hij was vele jaren lid van de bijenvereniging en van daaruit reisden zijn bijenvolken naar de koolzaadvelden en de heide, waarna hij druk was met het slingeren en de verkoop van de honing. In zijn jeugdjaren ging hij in het weekend met zijn vrienden naar café Hees, eerst biljarten en later kaarten. Het eerste tafeltje aan de kant van de Smeestraat was de vaste plaats van Geert en zijn kameraden.
In de jaren ’50 vatte hij het plan op om de elfstedentocht in Friesland te rijden. De avond van tevoren ging hij met de trein naar Leeuwarden. De volgende ochtend begon hij aan de tocht: krant onder de trui en op houtjes reed hij hem uit!
Met grote interesse volgde hij het wereldnieuws, las de krant, luisterde naar de radio en toen het bericht hem bereikte dat de eerste mens naar de maan zou gaan, kocht hij een t.v. om die gebeurtenis live mee te maken. Hij wilde ook graag met eigen ogen wat zien van de wereld en met het DLG maakte hij vele dagtochten en ook georganiseerde reizen naar Polen, Canada en Normandië.Nadat zijn moeder in 1975 overleed, heeft hij een paar jaar alleen op de boerderij gewoond. Daarna ontmoette hij Lammie Kleis, die mettertijd bij hem kwam wonen. Door haar kwam er veel vrolijkheid in zijn leven. Hij heeft met haar mooie jaren gehad tot zij in 1998 overleed.
Jarenlang stond zijn boerderij open voor het versieren van de wagen voor de optocht in Ruinen. Dat vond hij bar gezellig. Als de optocht voorbij was, werd het ‘stille’ op de deel. Voor zijn 80e verjaardag kreeg hij van de buurt een bijzonder cadeau! Een ballonvaart die vertrok vanaf het weiland bij zijn boerderij en daarna veilig landde in Dalen. Dat was een geweldige belevenis voor hem.Hij vond het mooi als je bij hem kwam, hij praatte graag over de dagelijkse dingen, maar bleef daarbij altijd aan de oppervlakte, wat er innerlijk in hem omging liet hij niet blijken.Hij was een sterke man, kerngezond, maar vanaf eind 2016 werd hij twee keer getroffen door een herseninfarct en moest uiteindelijk worden opgenomen in de Jan Thijs Seinenhof in Diever, waar hij liefdevol verpleegd is en vol toewijding bijgestaan werd door zijn nicht Grietje. Op 2 januari 2019 is hij in haar aanwezigheid rustig ingeslapen, 97 jaar is hij geworden. Wij hebben afscheid van hem genomen in De Bron, waarna de begrafenis heeft plaatsgevonden op de eerste begraafplaats in Ruinen.
Wij wensen de familie veel sterkte toe in de tijd die komt. Gods nabijheid en steun van de mensen om hen heen.
ds.G.Wiersma-Smelt

Ik ga niet naar de kerk omdat ik zo gelovig ben, maar ik ga er heen omdat ik het anders kwijtraak.
K.H. Miskotte

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Om de Ruiner Toren
Jaargang 36, nr. 1 16 januari 2019
Eerstvolgende nummer: 13 februari 2019

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 1 februari 2019 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Kwam ik toch aan het begin van het nieuwe jaar een mooie vraag tegen op facebook: “wat is j o u w w o o r d voor het nieuwe jaar?” Wat is het ene woord in jouw geval? Het gaat dus niet om een lijst met voornemens waar je voor wilt gaan. Het gaat meer om je houding daarachter, om je gerichtheid, om de weg die je wilt kiezen!

Welk woord zou jij voor jezelf in 2019 willen kiezen? Kies je het woord ‘verwondering’. Of het woord ‘vertrouwen’. Of ‘doorzettingsvermogen’ of ‘dankbaarheid’ of ‘moed’’, ‘rust’, ‘energie’ of ‘passie’? Waar richt jij je op? En in welke mate? Doe je het woord dan het liefst in een doosje en om het er maar heel af en toe te voorschijn te halen? Of wil je er heel intensief mee aan de slag gaan? In je uppie? Of samen met anderen? Misschien wel samen met God?
Mijn eigen woord dat ik dit jaar kies, bedacht ik me, wordt het woord: ‘hoop’, of het werkwoord ‘hopen! Dat lijkt me wel wat. Dat ik steeds meer leer, me te blijven richten op het mooie waarop ik hoop, en me niet steeds weer geheel laat inpalmen door wat het tegendeel daarvan is: de wanhoop, radeloosheid en vertwijfeling, het onbehagen.

Op een van de wenskaarten die ik met kerst mocht ontvangen (trouwens hartelijk dank voor al die kaarten!!), stond een mooie gedachte van de Duitse theoloog Fulbert Steffensky (voor de insiders: de echtgenoot van wijlen Dorothee Sölle), hij zegt: “Er zijn tegenwoordig velen die de vraag stellen: waar haal ik toch mijn hoop vandaan?! Ik erger me altijd aan wie dit zo gaat vragen. Want velen willen er dan zelf niets voor doen. Ze willen het er eerst over hebben dat er überhaupt wel iets is om op te hopen en naar uit te zien. En pas als dat gegarandeerd wordt, willen ze er ook over nadenken wat ze zelf kunnen bijdragen. Maar de vraag, of alles wel goed zal aflopen, kun je beter gewoon laten rusten! Want je krijgt er toch geen antwoord op…

Misschien maakt het bij het hopen ook wel helemaal niet zo veel uit,” zegt Steffensky verder, “of alles in objectieve zin wel goed zal aflopen. Laten we maar gewoon beginnen met handelen en daarbij ‘doen alsof ‘er hoop is. Hopen geeft je nooit bij voorbaat de garantie dat het gelijk goed gaat aflopen. Maar hopen helpt je wel, er gewoon op te vertrouwen dat het zinvol is wat je gaat doen. Hopen is gewoon: je blijven verzetten tegen ‘opgeven’, ‘moedeloos worden’ en ‘cynisch worden’.Hoop is ook een vorm van ‘leren lezen’. Het leven leren lezen. Hoop vermoedt dat er achter elk nog zo klein voorteken, al iets zit van slagen als geheel. Ze ziet niet alleen maar voor ogen wat voorhanden is. Ze lijkt op een prachtig sjoemelende boekhoudster die haar getallen vakkundig zo ‘interpreteert’ dat je al duidelijk kunt zien dat het met het leven goed gaat aflopen, ook al zien de feiten er nog helemaal niet naar uit. Blijven ‘hopen’ is een van de krachtigste deugden die wij kennen, omdat in haar iets huist van liefde die niet van opgeven weet, en van geloven dat je vast en zeker zo de klaarlichte dag in ogenschouw mag nemen, terwijl nu alleen nog maar het morgenrood gloort.”

In het buurt-en-kerkhuis Bethel in Den Haag verblijft sinds tweeënhalve maand het Armeense gezin Tamrazyan. Het gezin woont inmiddels al negen jaar in Nederland, maar wordt nu met uitzetting bedreigd. Omdat onze regering weigert, tegen de beslissing van de rechters in, de kinderen van het nodige kinderpardon te voorzien, heeft de plaatselijke gemeente besloten om het gezin ‘kerkasiel’ te verlenen. Onze landelijke kerk als instituut, en vele, vele andere plaatselijke kerkelijke gemeenten en christenen staan achter dit besluit. Iedereen weet: we moeten gewoon met z’n allen voor dit gezin en al de andere zevenhonderd kinderen met hun gezinnen zonder kinderpardon, opkomen. - Gelukkig heerst tussen onze regering en ons als landelijke kerk nog wel de stilzwijgende afspraak, dat een gezin niet gearresteerd en uitgezet gaat worden, zolang er in de kerk waar het verblijft, een kerkdienst plaatsvindt. Meer dan tweeduizend (!) uur lang vindt daarom in de Bethelkerk al een ‘permanente kerkdienst’ plaats. Al zo’n zevenhonderd (!) predikanten uit tal van kerken zijn inmiddels in de dienst voorgegaan, alleen maar om te garanderen dat het gezin niet zomaar wordt weggehaald en Nederland wordt uitgezet. Ook ondergetekende wil graag binnenkort een dubbeluur van die kerkdienst in de Bethelkerk verzorgen. Dat doe ik het liefst niet alleen, maar met een groepje mensen uit Ruinen dat met me meegaat, gewoon als kerkganger, of als ambtsdrager, lector of organist. De dag en het tijdstip bepalen wij nader in overleg met elkaar en de kerk in Den Haag.

Het kan ook zijn dat ze in Den Haag de dienst op een wat ongebruikelijk tijdstip willen zien uitgevoerd, bijvoorbeeld ’s avonds laat, of ’s ochtends vroeg, want zoals gezegd: de dienst gaat 24/7 door. Mijn vraag is: wie gaat met me mee om met het Armeense gezin mee te leven en hun en onze samenleving opnieuw met de hoop te voeden dat meer verharde, ongenaakbare standpunten van bijvoorbeeld de overheid, uiteindelijk niet het laatste woord zullen hebben? Welkom!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber, mob. 06-10.76.87.23; email: gnaber@hetnet.nl

VANUIT DE PASTORIE
Meer dan achttien (!) jaar is zij bij ons in de Mariakerk kosteres geweest: Hendriek Brasjen. Nu gaat ze stoppen. Over twee weken, met ingang van 1 februari. Wat zullen wij haar missen. Ze heeft zo veel gegeven. Ze had er alles voor over. Ze verzorgde alles altijd tiptop, tot in de puntjes. Als predikant kon ik op haar bouwen en blindelings op haar dienstwerk varen. Ze zette altijd alles puntgaaf klaar. Gaf er ook altijd iets bijzonders aan mee, een bijzondere sfeer, vooral bij de kleine gebedsdiensten, door wat extra kaarsen neer te zetten of de stoelen zo neer te zetten dat je in een kring kwam te zitten en elkaar beter kon aankijken en leren kennen. Op de momenten dat ik als predikant wilde ‘experimenteren’ met een bijzondere vormgeving in de dienst, was zij er altijd voor in. Alles kon en mocht, ook al zaten er achteraf geheid wat plekjes kaarsvet op de tafels of de banken, lastig om weer schoon te maken. Ze maakte altijd alles vooraf ordentelijk voor elkaar en bracht ook achteraf alles weer goed op orde, waarbij haar passie en liefde voor de Mariakerk en haar geïnteresseerdheid in de spiritualiteit van mensen in alles doorklonk. Ik zal haar missen. Gelukkig heeft ze zich bereid verklaard, om af en toe nog weer wat bij te springen. Ik dank haar van harte voor alles.
Het ga haar goed! Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

Vakantie ds. G. Naber
Ds. Georg Naber heeft van maandag 4 februari t/m zondag 17 februari vakantie. Neemt u in voorkomende gevallen, vooral als er een vervangende predikant nodig is, contact op met de scriba van de kerkenraad, mw. Tineke Stekelenburg, tel. 0522-470204 of met de voorzitter van de kerkenraad, dhr. Bert van Zanten, tel. 0522-471691. Zij verwijzen desgewenst door naar een collega-predikant.

BIJ DE DIENSTEN
Het feit dat ds. G. Naber niet alleen in Ruinen als predikant werkt, maar voor twintig procent ook in Ruinerwold en met ingang van dit jaar voor tien procent eveneens in IJhorst/De Wijk, zorgt er voor dat hij in de kerkdiensten van de Mariakerk iets minder vaak voor zal kunnen gaan. Doorgaans zullen voortaan twee diensten per maand door gastvoorgangers van elders worden ingevuld. Wij verheugen ons op mooie, inspirerende, afwisselende diensten in 2019, zie hier het overzicht:

Zondag 20 januari – 10.00 uur - Mariakerk
Dhr. A. Metselaar uit Hoogeveen gaat in de dienst voor.
Zaterdag 26 januari – 18.30 uur – ’t Neie Punt
De maandelijkse viering in ’t Neie Punt, met als voorganger ds. G. Naber
Zondag 27 januari – 10.00 uur – Mariakerk
We lezen Lucas 4: 14-21, waarin Jezus aankondigt dat het hem bij zijn optreden onder de mensen vooral gaat om het uitroepen van een “aangenaam jaar” voor mensen in de marge, en om het uitspreken van een heilig soort van “welkom!” Om zelf iets van deze woorden van Jezus werkelijk te proeven, vieren wij ook het Heilig Avondmaal met elkaar.
Zondag 3 februari – 10.00 uur - Mariakerk
We lezen Lucas 2: 22-30, over Jezus die het heeft over de tegendraadsheid van God. Over God die zich vaak tegen de bestaande verhoudingen in aan ons mensen openbaart.
Zondag 10 februari – 10.00 uur - Mariakerk
Ons gemeentelid ds. G.J.V. Solinger gaat in de dienst voor.
Zondag 17 februari – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. G. Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor. Welkom!

DIACONIE
Onze diaconie in december
December is eigenlijk wel een beetje de maand van het geven. Het begint met Sinterklaas en tegenwoordig worden ook - in navolging van de Amerikanen - vaak met kerst cadeaus aan elkaar gegeven. Goede doelen houden in deze maand acties om extra geld binnen te halen. Blijkbaar zit er in december iets van ‘geven’ in de lucht.
Ook voor de diaconie was december een tijd van ‘extra’ geven. Of liever gezegd: van doorgeven. Want als diaconie doen we eigenlijk niets anders dan verzamelen en ontvangen van geld om dat meteen weer door te geven aan goede doelen. In december deden we dat voor drie acties.

Om te beginnen onze jaarlijkse kerstpakketten actie. Dit jaar heeft onze diaconie in december 27 gezinnen verblijd met een kerstpakket. De opbrengst van het jubileumconcert van Basalt van € 600,- heeft ons hierbij extra geholpen.
Elk jaar collecteren wij met kerst voor Kinderen in de knel. Maar dit jaar hebben wij dit ook gedaan tijdens de hele adventstijd, tijdens de andere zondagen in december. In totaal hebben wij zo het mooie bedrag opgehaald van € 688,42. Dit komt ten goede aan kinderen in de knel op diverse plekken in de wereld. Bijvoorbeeld aan kinderen in de sloppenwijken van de Colombiaanse hoofdstad Bogotá. Daar krijgen zij een vaktraining om zo hun weerbaarheid en toekomstkansen te vergroten.

Tenslotte hebben wij in december voor het eerst de DE-punten actie gehouden. Deze punten gaan naar de voedselbank, die er koffie voor krijgt van Douwe Egberts. Dit is een bijzondere actie, omdat we punten, die bij veel mensen al jaren in de keukenla liggen en eigenlijk niet veel meer zijn dan stukjes papier, omzetten in koffie, waar we mensen die aangewezen zijn op pakketten van de voedselbank, een groot plezier mee doen. Het is dan niet letterlijk het Bijbelse wonder van het veranderen van water in wijn, maar voor de voedselbanken is deze actie toch ook wel een beetje een wonder, omdat ze op deze manier toch koffie aan hun pakketten kunnen toevoegen.
Deze actie heeft in Ruinen en omstreken maar liefst 203.595 punten opgebracht. Dat aantal is goed voor ruim 400 pakken koffie!

Wij willen iedereen die iets heeft gegeven tijdens deze acties, hier hartelijk voor danken. Dat zoveel mensen in onze naaste omgeving iets over hebben voor een ander, heeft onze harten tijdens de kerst verwarmd! Dat geeft ons extra motivatie om na deze bijzondere maand als diaconie in januari gewoon door te gaan met het inzamelen van geld. Want dat is onze taak: geld ophalen om door te geven. Om een steuntje in de rug te geven aan mensen - zowel dichtbij als ver(der) weg - die dat heel goed kunnen gebruiken. Het hele jaar door.

Zusterkring
Nieuwjaarsbijeenkomst op maandag 28 januari in De Bron, aanvang 14.00 uur. Neem een verhaal, anekdote of gedicht mee. Denk om de eigen bijdrage van 5 euro. We maken er een gezellige middag van!

In Memoriam: Anne Huizenga
* 27 november 1950 † 23 december 2018
Op zondag 23 december overleed Anne Huizenga, op de leeftijd van achtenzestig jaar. Hij werd in 1950 geboren, als tweede kind van Leo en Trijntje Huizenga, in Ruinerwold. In Ruinerwold is hij ook opgegroeid. Hij bezocht er ook de lagere school en het was de bedoeling dat hij misschien het bedrijf van zijn ouders ging overnemen. Maar alles kwam anders, toen, terwijl Anne nog maar dertien jaar oud was, zijn vader overleed. Anne bezocht later de LTS. Hij leerde Bertha Veld kennen, die als boerendochter opgroeide in Ruinen, op Oldenhave. Ze kregen elkaar lief, en verkering met elkaar. In 1977 trouwden ze met elkaar en kwamen in te wonen in het huis van haar ouders, op Oldenhave. Eenenveertig jaar zijn Anne en Bertha met elkaar getrouwd geweest, lief en leed delende. Ze werden de trotse ouders van dochter Rianne.
Vele jaren heeft Anne als vrachtwagenchauffeur gewerkt, lange tijd in de vleessector. Een van de grote passies van Anne in zijn vrije tijd waren auto’s, en dan met name oude auto’s, oldtimers. Hij kocht ze en knapte ze op. Urenlang kon hij er aan sleutelen en er over praten. Hij werd lid van de Volvo-club en vond het prachtig mensen die dezelfde passie deelden, te ontmoeten en met hen op pad te gaan, tochten te maken. Een tweetal van die tochten bracht hem naar Noorwegen, een land dat hem zeer beviel vanwege de weidsheid en de natuur.
Anne hield van gezelligheid. Van samen met mensen verkeren en optrekken. Een andere grote passie van hem was het filmen, het maken van opnames van huwelijken en uitvoeringen van particulieren en organisaties. Hij was een goede amateur-cineast. Met de kerk had hij niet zo veel, maar hij ondersteunde Bertha die in de Mariakerk jarenlang actief was voor de Zondagsschool, altijd met verve. Als je de manier wilt beschrijven waarop Anne zelf levensbeschouwelijk in het leven heeft gestaan, kun je dat het best doen met behulp van de woorden ‘licht’ en ‘vrijheid’. Anne was iemand die altijd weer probeerde, in donkere, moeilijke tijden bij het licht uit te komen, een weg te zoeken die je kon bewandelen door telkens van lichtpuntje naar lichtpuntje te trekken en positief te blijven. Vooral in de jaren en maanden van zijn leven dat hij ziek was, heeft hij dat op indrukwekkende manier gedaan, op een manier die respect afdwingt. Anne leefde ook altijd met andere mensen mee, en koesterde zijn dochter Rianne en haar kinderen Ilze en Stijn die in de afgelopen jaren werden geboren, als zijn eigen oogappel.
In de afscheidsdienst op zaterdag 29 december vertrouwden wij het leven en sterven van Anne toe aan de Eeuwige. Moge de Eeuwige Anne bergen in zijn hoede, en Bertha met Rianne en Richard, Ilze en Stijn en heel de familie van Anne ook.

Gebeden veranderen de wereld niet. Maar ze veranderen mensen en mensen veranderen de wereld.
Albert Schweitzer (1875-1965)

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 12 19 december 2018
Eerstvolgende nummer: 16 januari 2019

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 4 januari 2019 Bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Het is half elf ’s avonds en ik ben thuis. Opeens wordt er bij mij aangebeld, bij de pastorie. Wie zou dat nog kunnen zijn? Het is de buurman. Of ik even mee wil komen, er is daar… een zwerver! Het is donker, het motregent en het waait ook een beetje. Geen mooi weer voor een zwerver, denk ik nog. Ik ga mee. Hij heeft blijkbaar inmiddels zijn stekkie gevonden. Bij de ingang van de bouwmensen-opleiding naast Buitencentrum de Poort, zit hij uit de wind, beschermd in de hoek. Hij heeft inmiddels zijn schoenen uitgetrokken, oude sportschoenen, ze zijn door en door nat. En ook zijn sokken. Ook knetternat, zegt hij, door de regen. Hij zelf ligt al in zijn slaapzak. Die is nog droog.

Wat moet je nou doen met zo iemand, vraag ik me af. Het is in de jaren dat ik in Ruinen predikant ben, wel vaker gebeurd dat thuis- en daklozen kwamen opdagen. Zo’n contact verloopt meestal niet vlekkeloos. Nu is het ook al vrij laat! Zo iemand bij je thuis laten slapen? Ik aarzel wat. Een voorganger van me heeft iemand wel eens doorverwezen naar een van de hotels die Ruinen rijk is, is dat een oplossing? Of de politie bellen? Of een of andere opvang voor thuislozen zoeken in Hoogeveen, als die er is, of in Assen?

Ik heb geluk. De zwerver zegt opeens dat hij op dit moment niets meer nodig heeft. Hier in de hoek van dit gebouw, bij de ingang, ligt hij heerlijk beschut. Hij heeft het heerlijk warm, zegt hij. Hij heeft ook helemaal geen zin om nu nog weer op te staan, zijn natte sokken en schoenen aan te trekken of op blote voeten mee te lopen naar de pastorie. “Ik kan hier prima slapen!” Mijn buurman en ik beloven hem dat hij zich morgenvroeg weer bij ons mag melden voor een douche en een ontbijt. Het heeft geen zin om nu wat langer bij hem te blijven. Zo gaan we maar weer naar huis.
De andere ochtend zie ik hem om kwart over acht al om de pastorie heen drentelen. Hij is er dus nog. Hij heeft er niet lang kunnen slapen, zegt hij, de scholieren van de opleiding moesten bij hem langs. Hij is door hen wel vriendelijk bejegend. En mag ik nog steeds even gaan douchen?, vraagt hij. Ja natuurlijk, zeg ik. En dan gaan we samen ontbijten oké.

Hij stelt zich bescheiden en dankbaar op. Het is maar zelden dat ik ergens mag gaan douchen, zegt hij. En eten? Nou ach, hij is niet zo’n ontbijter, zegt hij. Ik ben ’s ochtends niet veel nodig. Wat koffie zou aardig zijn. En zo zitten we dan een klein uurtje gezellig bij elkaar, in de eethoek van mijn woonkamer. Ik, de dominee, en hij, de zwerver. We zeggen niet veel, ik wil hem niet van alles vragen. Hier, binnen is het heerlijk warm. Daar, buiten miezert het behoorlijk.
Weet je al waar je vandaag naartoe wil gaan, vraag ik hem. Wil je in de buurt blijven of verder gaan trekken? Hij zegt: mijn doel is Rotterdam. Maar vandaag vind ik het prima als ik in Meppel kan komen. Ik denk dat ik eerst maar eens naar de bibliotheek toe ga. Daar is iedereen welkom, en daar is het lekker warm.

Buiten druppelt de motregen zacht tegen het raam aan. Ik zie een onvriendelijke, donkergrijze hemel. Wil je werkelijk bij dit weer op pad gaan?, vraag ik. Ja, zegt hij, ook al is het lastig. Aan mijn paraplu zal ik vandaag wel niet zo veel hebben, het miezert er langsheen.
Ik denk even na, en zeg dan: “Ik breng je wel even!” We stappen in m’n auto. Kleine twintig minuten later zijn we al in Meppel. Ik geef hem de vier euro mee die ik in de auto heb zien liggen, hij heeft er niet eens naar gevraagd. “Dank je wel,” zegt hij. “En alle Goeds”, zeg ik.

Weer thuis kom ik in een vreemd soort stilte terecht. De zwerver is er niet meer. Ben ik even blij!? Gelijk ga ik alles goed checken, hoe het eruit ziet, bijvoorbeeld in de badkamer. Is er iets ontvreemd? Is er iets kapot? Nee, alles ziet er nog heel normaal uit. Netjes. Alleen hangt er overal nog een vreemd soort lichtzure geur in de lucht. De lucht die iemand blijkbaar krijgt van wekenlang buiten leven. Maar ik vind het goed zo.
Ik moet denken aan kerst, en aan het Christuskind, aan Jezus. Vlak voordat Jezus tweeduizend jaar geleden werd geboren, waren de hoogzwangere Maria, en Jozef, haar partner, ook zonder vaste woon- en verblijfplaats. Samen, vertelt het verhaal, hebben ook zij vlak voor geboorte van Jezus nog flink wat rondgedwaald, “omdat er voor hen geen plaats was in het nachtverblijf van de stad” (Luc. 2: 7). Uiteindelijk vinden ze een schamel onderkomen in een stal, bij de dieren. Het bed waar het babietje Jezus de eerste nacht van zijn leven op aarde op slaapt, is een ruwe voederbak, maar dat maakt het kindje niet uit. Hij leeft al gelijk uit vertrouwen! Vertrouwt zich van nature gelijk volkomen toe aan God en de mensen om zich heen, aan mensen als wij. Zoals zwervers dat ook maar doen, willen ze niet omkomen van de wanhoop.

Jaren later roept de apostel Paulus ons in zijn brief aan de Hebreeën op: “Houd a.u.b. de gastvrijheid in ere! Want zo hebben sommigen zonder het te weten engelen ontvangen!” (Hebr. 13: 2) Engelen ervaren. Een stuk hemel op aarde. Iets bijzonders, iets goddelijks. Dat is denk ik waar wij mensen allemaal naar op zoek zijn in ons leven, en zeker met kerst. Iets meemaken en beleven dat het leven bijzonder maakt. Een stuk hemel op aarde creëren, het is zo makkelijk! Als je er maar iets meer tijd en ruimte voor vrij durft te maken, over eigen grenzen en door gesloten deuren heen. Je hoeft er alleen je leven weer iets voor op een kier te zetten om wat vreemd en raar, maar ook hemels op je afkomt in je leven, tot je toe te laten.

Ik weet het: het is een groot waagstuk om de dingen zo te doen. Maar als je je daar, met al je kwetsbaarheid, aan bloot durft te geven, kom je meestal niet bedrogen uit. In tegendeel: dan maak je het mooiste mee wat een mens zich kan voorstellen: je wordt weer gelukkig!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Iedereen kent wel het verhaal uit de 1e Wereldoorlog, dat de vijandelijke troepen elkaar vier jaar lang elke dag hard naar het leven stonden, behalve op 1e kerstdag! Toen staakten sommige troepen hun strijd en klommen uit hun loopgraven om naar hun vijanden toe te komen, hen de hand te drukken en hen een zalig kerstfeest en Vrede op aarde toe te wensen!
Ik zit net te denken, wie er van ons tegenwoordig in zijn leven nog steeds in een soort loopgraven zitten opgesloten. Mensen, gevangen in vijandschappen. Mensen, gebutst en getreiterd door het leven, de ziekte of zwaarmoedigheid. Mensen die, verlegen of zelfs fobisch, hun huis niet meer uit durven te komen. Mensen, die wat apart zijn en die al lang niet meer opgemerkt worden door anderen.

Het kind van Kerst wil ons uitnodigen juist met onze kwetsbaarheden en gebrokenheid weer wat meer voor de dag te komen en naar elkaar toe te schuiven. Zoals het zelf ook doet. Want juist in al zijn kwetsbaarheid en fragiliteit is een mens het kostbaarst! - Ik zou zeggen: laat ons in deze dagen eens extra om ons heen kijken, wie in deze donkere tijden, midden in de winternacht, wel een aarzelend klein gebaar van liefde en aandacht onzerzijds kan gebruiken. Welke menslievende geste, denk je, welk mooi gebaar, zou onszelf, of anderen die we kennen, wat meer uit onze loopgraven kunnen trekken?
Goede kerstdagen en een gelukkig uiteinde toegewenst,
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
Welkom in de volgende kerkdiensten rondom kerst & nieuwjaar:
Woensdag 19 december – 19.30 uur – Mariakerk Onze jaarlijkse Dorpskerstzang, zie hier elders!!
Zondag 23 december – 10.00 uur - Mariakerk We vieren de 4e adventszondag en lezen naast uit Openbaring 14, een apocalyptische tekst over de verwachting van de Messias in de eindtijd…, een woord van de profeet Zacharia die ons oproept: “Word stil voor de Heer, al wat leeft, want hij komt uit zijn heilige woning naar buiten.” (Zach. 2: 14) Het is nergens goed voor om te gestresst en lawaaierig aan kerst te beginnen!
Zondag 23 december – 18.30 uur – ’t Neie Punt  De jaarlijkse kerstviering in de grote zaal van ’t Neie Punt, met medewerking van het kerkkoor.
Maandag 24 december – 19.30 uur – d’ Olde Karke Kerstavonddienst in d’ Olde Karke te Echten, met medewerking van de Keizangers!! Van harte aanbevolen.
Maandag 24 december – 22.30 uur – Mariakerk Kerstnachtdienst, met medewerking met het kerkkoor en Klaas Waninge op de Steirische Harmonika. Aanbevolen!
Dinsdag 25 december – 10.00 uur – Mariakerk Kerstochtenddienst, met medewerking van het kerkkoor.
Vrijdag 28 december – 19.30 uur - Mariakerk Boeiende Top2000dienst! Zie hier elders de toelichting!
Zondag 30 december – 10.00 uur - Mariakerk We lezen Lucas 2: 33-40, over Jezus die vanuit de uithoek van het leven, de stal van Bethlehem, naar de meest heilige plaats in Israël wordt gebracht, de tempel in Jeruzalem. Ook daar wordt hij door mensen herkend als heel bijzonder!
Maandag 31 december – 19.30 uur – Mariakerk Oudejaarsavonddienst. We mijmeren over de wisseling der tijden en doen met Psalm 90 tegen alle vergankelijkheid in, een beroep op de liefelijkheid van de Eeuwige.

Zondag 6 januari – 10.00 uur - Mariakerk
Wij vieren Epifanie, de ‘verschijning’ van de Eeuwige en pakken nog een keer Kerst op, door Mattheus 2: 1-12 te lezen, over de ‘wijzen uit het Oosten’ die het mysterieuze kindje Jezus eren. Hoe komt dat toch dat zoveel mensen zonder specifieke geloofsachtergrond zich toch laten fascineren door de God van Israël en de boodschap van het Christuskind?

Zondag 13 januari – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. G. Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor. Welkom!

Woensdagavond 19 december – 19.30 uur – Mariakerk
Dorpskerstzang: Op woensdagavond 19 december vindt in de Mariakerk de jaarlijkse Dorpskerstzang plaats, aanvang 19.30 uur. Medewerkenden zijn Harry Bosma op het orgel en Klaas Waninge op de Steirische Harmonika. Van harte aanbevolen,

Kom ook naar de Top2000dienst vrijdagavond 28 december in de Mariakerk Aanvang: 19.30 uur
Thema: “Everybody Needs Somebody!”
Voor de vierde keer organiseren wij in de Mariakerk een spetterende Top2000dienst. Tal van liederen uit de Top2000 passeren weer de revue, met tal van inspirerende boodschappen rondom het thema: “Everybody Needs Somebody!” De liederen worden deels live gezongen, of gepresenteerd door DJ Bart Kiers. Daarnaast is er na de dienst gelegenheid voor ontmoeting bij een glas Glühwein en wordt het weer heel gezellig. Welkom! Of heb je soms zin, om op de valreep de dienst nog mee te helpen voorbereiden? Neem dan contact op met ds. Georg Naber, gnaber@hetnet.nl, tel. 0522-471543.

DIACONIE
Na de viering van het 20-jarig jubileum van Basalt op 25 november, is een collecte gehouden voor kerstpakketten die de Mariakerk ook dit jaar weer uitdeelt aan inwoners van Ruinen, die een kerstpakket goed kunnen gebruiken. Als kerk waarderen we het zeer, dat Basalt spontaan heeft besloten om hun collecte voor dit doel te bestemmen. Deze collecte heeft maar liefst € 600,- opgebracht! Mede namens de inwoners die een kerstpakket van ons ontvangen, willen we Basalt hartelijk bedanken voor deze mooie gift.
Diaconie Mariakerk Ruinen.

NAJAARSACTIE 2018
In oktober hebben wij de najaarsactie gehouden, om de verwarming in de Mariakerk te kunnen verbeteren. Wij zijn ons op dit moment aan het oriënteren wat het gaat worden door o.a. in verschillende kerken te kijken wat de mogelijkheden zijn. Wij willen een ieder bedanken voor zijn financiële bijdrage en houden u op de hoogte wat het gaat worden.
Kerkrentmeesters.

COLLECTEMUNTEN
De collectemunten zijn verkrijgbaar op maandag 7 januari a.s. in de consistoriekamer van 18.30 – 19.00 uur.
Waarde: € 0,50, € 1,00 en € 2,00

Zusterkring
Kerstviering op maandag 17 december: kerstliederen, kerstevangelie, verhalen, gedichten, kaarslicht, gezelligheid. We komen bij elkaar in De Bron, aanvang14.00 uur. Gasten die met ons mee willen vieren zijn hartelijk welkom.

In Memoriam: Leida Muthert-van de Poll
* 4 januari 1924 † 8 november 2018
Op donderdag 8 november moesten wij afscheid nemen van Leida Muthert-van de Poll, in haar vijfennegentigste levensjaar. Geboren in Hilversum groeide ze op in Den Haag, waar haar vader als onderdirecteur werkte bij de Twentsche Bank. Ze ging er naar school en slaagde daar voor het gymnasium. Ze werd directiesecretaresse bij Verkade en daarna als eerste Chef van de receptie in het American Hotel in Amsterdam, in die tijd een zeer opmerkelijke functie voor een vrouw! In die jaren leerde ze Jan Willem Muthert kennen, directeur van het restaurant van dierenpark Artis. Hij was haar grote liefde die veel later bekroond werd met de geboorte van hun dochter Kiki. Inmiddels waren ze verhuisd naar de Torenakker in Ruinen waar Jan Willem overleed en Leida op negenenveertig jarige leeftijd achterbleef met Kiki die toen zeven jaar was, en is daar met heel veel plezier blijven wonen tot haar vijfentachtigste. Leida was een uiterst lieve en zorgzame moeder en de band tussen haar en Kiki was zeer hecht. Ook werd zij actief als ambtenaar van de burgerlijke stand en vele jaren is zij scriba van de kerkenraad geweest van wat toen nog de Hervormde gemeente te Ruinen was. Ze vervulde ook de ambten van ouderling en diaken, haalde jaarlijks geld op voor de solidariteitskas en heeft in de Mariakerk zelfs ook enkele keren als preeklezer op de kansel gestaan om een zieke predikant te vervangen. Leida was een talenwonder, ze sprak vijf talen en leerde op haar vijfenzeventigste nog Italiaans en las alles wat los en vast zat. Ze hielp graag mensen bij het invullen van formulieren en bij het vervaardigen van verzoekschriften en sollicitatiebrieven en gaf met veel plezier bijles aan kinderen.
Ze genoot van de omgang met mensen, urenlang kon zij gezellige/serieuze gesprekken voeren met vriendinnen en familieleden tijdens de thee of hangend aan de telefoon. Ze bleef altijd het goede in mensen zien, maakte zelf nooit met iemand ruzie en kon erg goed bemiddelen!
Dankbaarheid voerde de boventoon in haar leven. blij met kleine dingen waar ze veel vreugde aan beleefde, luxe had ze niet nodig om gelukkig te zijn. Een vaste uitspraak van haar was dan ook “Ik heb niets anders in te leveren dan Dankbaarheid en lege briefjes.” Op haar eigen onvervalste manier verspreidde ze veel vreugde en licht om zich heen, wat er voor zorgde dat ze een grote uitgebreide kring van mensen om zich heen had die van haar hielden. Wij zullen haar daarvoor blijven eren en wensen Kiki en Arie veel sterkte toe zonder hun bijzondere moeder die een grote leegte achterlaat. “Wil je geluk op aarde vinden, open dan tot geven je hand, tot toegeven je gemoed en tot vergeven je hart!”, aldus Leida Muthert…

Hoeveel deuren we ook achter ons dicht doen, er blijft altijd een voor ons open.
Rikkert Zuiderveld

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 11                   21 november             2018
Eerstvolgende nummer:            19 december            2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 7 december 2018 Bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Het vormt een van de grote thema’s van de christelijke traditie: de Eindtijd. Elk jaar staan wij er bij stil in een kerkdienst. Zo ook aanstaande zondag, op de laatste zondag van het kerkelijk jaar, wanneer bij ons in Ruinen de overledenen van het afgelopen jaar worden herdacht.

De Eindtijd. Het inzicht dat de wereld zoals die nu is, ooit zal vergaan (met een soort rampscenario) om plaats te maken voor iets nieuws, anders, beters. Mijn indruk is dat tegenwoordig weer meer mensen aanhangers zijn van die gedachte. Meer dan althans zo’n twintig, dertig jaar geleden, toen iedereen het in kerkenland, als hij het over onze leefwereld had, vooral over “het Koninkrijk” had. Wij leven in het Koninkrijk van God, in een mooie wereld. En als iedereen nou even zijn best doet, werd er dan bij gezegd, dan komen we er wel. Er hing een soort optimisme in de lucht. Laat iedereen nou gewoon eens iets schappelijker gaan leven, iets guller, iets vrijgeviger en vergevingsgezinder, iets rechtvaardiger, dan zullen we binnenkort vast uitkomen bij de mooie wereld zoals God ze ooit bedoelde. Laten we leven met een visioen, met een ideaal!

Aanhangers van de Eindtijd zijn tegenwoordig veel pessimistischer. Onze wereld gaat vast naar de Filistijnen, zeggen ze doorgaans. Kijk maar naar het nieuws. Al de rampen en oorlogen, in het groot, en ook in het klein. En dan het feit dat niemand meer een goed overzicht heeft over alles. Nee echt waar, het gaat allemaal geheid mis!

Velen die dit zo zeggen, trekken zich vervolgens ook terug op zich zelf. Er worden muren opgetrokken. Hun deur gaat op slot voor wat nieuw of vreemd is. Men is afhoudend geworden en houd het liever bij veilig en vertrouwd en bij zoals het vroeger altijd geweest is. Het eigene en vertrouwde ervaart men als veilig en “great” en dat wil men dan ook het liefst zo veel mogelijk bewaren en met hand en tand verdedigen. Dat het misschien juist deze manier van in het leven staan is, die onze wereld naar de Filistijnen helpt, is velen een zorg. Als ik dit zo voor me zie, moet ik telkens weer terugdenken aan de eerste generatie christenen en hoe zij aan eindtijd-denken deden. Wij hebben het tegenwoordig nog best goed (we hebben het eigenlijk nog nooit zo goed gehad!), maar zij hadden het echt niet makkelijk. Ze werden als christenen door een reeks Romeinse keizers hard vervolgd, gearresteerd en gemarteld, en letterlijk voor de leeuwen gegooid. Ze leefden letterlijk met de dood voor ogen. Er was helemaal niets meer in het leven om je aan vast te houden en om er blij mee te zijn. Zo erg waren ze er aan toe. Alleen hun geloof bood hun nog perspectief. Bijbelboeken als Openbaring en Daniel en de Eindtijdpreken van Jezus in bijv. Marcus 13, boden dan iets van houvast. Want de teksten beaamden ook: ja, het leven van tegenwoordig is echt niet makkelijk. Maar het licht, het heil en God zelf komen je wel tegemoet. Blijf volharden en houd aub. vol, houd moed, want er is Toekomst!!

En in het vervolg daarvan ontwikkelden ze een prachtige ethiek, een prachtige manier van in het (barre) leven staan. Een handelen dat, weliswaar gestoeld op bittere ervaringen met het leven zelf, wel altijd uit bleef zien naar kleine, concrete, onverwacht nieuwe tekenen van toekomst. Jezus had hen aangeraden: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken uitlopen en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is. Zo moeten jullie ook weten, wanneer je die dingen ziet gebeuren, dat het einde nabij is.” (Marcus 13: 28.29)

Het einde van de wereld komt er volgens Jezus niet aan, op het moment dat alle dingen als vanzelf in elkaar storten. Het einde komt er aan op het moment dat opeens iets nieuws, iets positiefs zich wil aandienen/doorzetten, evenals de zomer die de winter wil verdringen, en een bloem in de knop, die een dode tak wil openbreken. Niet het Slechte, maar de Komst van het Goede maakt uiteindelijk een einde aan onze wereld.

Cynisch de boel maar de boel laten, is dan wel het slechtste wat je als mens kunt doen. Vanuit de diepe diepte altijd weer buiten om je heen blijven zoeken naar positieve voortekenen, is een betere optie. Daarbij hoeft het er natuurlijk niet meer zo idealistisch aan toe te gaan als twintig/dertig jaar geleden. Je moet wel realistisch blijven. Maar het gevoel van te leven in de Eindtijd en de verwachting van Advent, moet je niet van elkaar losmaken. Ze horen heel erg samen.
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Heb ik het nou ook eens meegemaakt! Ik had het al jaren op de televisie gezien, maar nog nooit zelf meegemaakt, dat je met je auto onderweg bent en in de binnenspiegel kijkt en opeens een auto achter je ziet rijden dat een lichtbord met “Politie… Stop!” laat zien. Ik had veel te hard gereden en was duidelijk… betrapt. Voor de eerste keer op deze manier, dus zo dat je uit je auto moet stappen, in de politieauto mag gaan plaatsnemen en een video te zien krijgt: “Moet u eens zien wat hier gebeurt. Wat vindt u daarvan?!”

Het heeft wel effect hoor, deze manier van doen. Het komt toch net wat meer binnen dan een afstandelijke bon van de flitsautomaat. Omdat het voor mij “de eerste keer” was, bleef men genadig met me omgaan qua sanctie, wat ik als een grote schappelijkheid ervaar. En het “schuld belijden” dat ik toen natuurlijk gelijk deed, eerst voor deze mensen en dan later ook voor de Heilige, heeft sindsdien, als ik mezelf bekijk, zowaar effect. Ik merk dat ik inmiddels wat rustiger rijd, en niet alleen maar omdat het moet! Maar hoe lang dit zal aanhouden? Tja. Wat ik in ieder geval heb ervaren is: af en toe is het best goed, als mens ook op zo’n stringente manier te worden “gereset”.  
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
Welkom in de volgende kerkdiensten:

Zondag 25 november – 10.00 uur – Mariakerk – Dienst van gedenken
De laatste zondag van het kerkelijk jaar, met de Dienst van gedenken. Wij herdenken degenen die ons in het afgelopen jaar ontvallen zijn en steken een licht aan voor alle slachtoffers van geweld en rampen en voor alle naamloos overledenen. Met medewerking van het kerkkoor.

Zondag 2 december – 10.00 uur - Mariakerk
D i e n s t   m e t   C a n t o r i j, Zondag 2 december is de Cantorij van de Protestantse gemeente te Arkel (bij Gorinchem/Rotterdam) bij ons in de ochtenddienst te gast. Om de paarjaar houden ze een weekend in Drenthe en dan zijn ze ook graag weer bij ons te gast. Komt allen, want dit wordt plechtig en heel bijzonder voor iedereen die van prachtig, verfijnde zang houdt.

Zondag 9 december – 10.00 uur – Mariakerk
Dienst met gastvoorganger Greet Bijl uit Uffelte!

Zondag 16 december – 10.00 uur – Mariakerk
Op zondag 16 december lezen we een kerstverhaal uit het bijbelboek Openbaring dat niet zo vaak gelezen , wordt omdat het wat minder bekend en op het eerste gezicht ook wat onaantrekkelijk van aard is, het verhaal van “de vrouw in de woestijn”, Op. 12: 1-17!

Top2000dienst – Oproep
Eind van dit jaar willen wij graag op vrijdagavond 28 december weer een Top2000dienst houden, noteer het al vast in je agenda, hou de avond vrij! We zijn nog naarstig op zoek naar een aantal vrijwilligers die mee willen helpen de dienst voor te bereiden. Neem daarvoor contact op met ds. Georg Naber, gnaber@hetnet.nl, tel. 0522-471543.

Woensdagavond 19 december – 19.30 uur – Mariakerk
Dorpskerstzang
Op zondagmiddag 16 december geeft muziekvereniging Crescendo samen met mannenkoor De Geuzingers om 15.00 uur een prachtig kerstconcert in zaal Hees. Op woensdagavond 19 december organiseert de Mariakerk de jaarlijkse Dorpskerstzang in de Mariakerk, om 19.30 uur. Welkom!

Lever uw Douwe Egberts waardepunten in voor gratis koffie voor de voedselbanken!
Het is dit jaar het zevende jaar van een gezamenlijk initiatief: Douwe Egberts, Lionsclubs en Voedselbanken Nederland komen in actie om zoveel mogelijk pakken koffie voor de klanten van de voedselbanken in te zamelen. Ook de diaconieën in de gemeente De Wolden doen dit jaar mee aan deze actie. In december worden door heel Nederland DE-waardepunten ingezameld. Douwe Egberts zet de ingezamelde waardepunten om in pakken Douwe Egberts Aroma Rood koffie en verhoogt het aantal pakken met nog eens 15%. Zo kunnen de voedselbanken in 2019 wekelijks pakken koffie uitdelen aan mensen die het hard nodig hebben.

Meedoen? Heel graag!
We hopen dat u dit jaar uw gespaarde DE-waardepunten uit uw keukenlade haalt en deze wilt schenken aan de voedselbanken! De punten kunnen, voor of na de kerkdiensten op zondag, worden ingeleverd in de Mariakerk. Er staat een doos links op de tafel als u de kerk binnenkomt.
U kunt ook uw punten in de bus doen bij Margriet Middelbrink, Kerkdijk 1c in Ansen of bij Henk Vrijhof, Westerstraat 20 in Ruinen.

Waarom koffie?
Douwe Egberts steunt deze actie, want het merk dat inmiddels 265 jaar bestaat, wil mensen in Nederland dichterbij elkaar brengen onder het genot van een goed kop koffie. Koffie kan gezien worden als een uitnodiging om contact te maken met elkaar, en door dat contact worden onderling bestaande banden versterkt.
Koffie is een schaars product voor voedselbanken, omdat het lang houdbaar is en bijna nooit wordt ‘afgeschreven’. Het komt weinig voor in voedselpakketten, maar wordt buitengewoon gewaardeerd.

In Memoriam: Kees Laban
* 17 september 1953                                                                † 17 oktober 2018
Op 17 oktober 2018 hebben wij op vijfenzestig jarige leeftijd in liefde los moeten laten: Kees Laban. Kees is geboren in Rotterdam in september 1953 en is na heel wat omzwervingen in 2003, samen met zijn vrouw Emmy, in Ruinen komen wonen. Hij was psychiater in Beilen voor asielzoekers en vluchtelingen en was op zijn vakgebied transculturele psychiatrie mondiaal bekend. In zijn vrije tijd fietste hij graag over de hei en zong hij in een koor. Ook organiseerde hij met een groep vrijwilligers geregeld concerten in de Mariakerk. Kees heeft kunnen en willen leven vanuit hoop, ruimte en liefde. Hij geloofde dat morgen beter kon zijn dan vandaag en dat hij (wij als mensen) daaraan bij kunnen dragen. Ook was er ruimte voor de ander, waar je wieg ook gestaan heeft, wie je ook bent, je mag er zijn. Zonder oordeel. Liefde voor en van de ander was waar hij van leefde. Op 23 oktober hebben wij zijn leven kunnen vieren en herinneren met vele vrienden, dorpsgenoten, collega’s en familieleden. Wij wensen zijn naaste familie, Emmy, Sander, Hester, Bernard en Elisa veel sterkte bij het verwerken van dit grote verlies.

In Memoriam: Grietje Kleene-Niezing
* 8 maart 1922                                                                         † 27 oktober 2018
Op dinsdag 27 oktober overleed Grietje Kleene-Niezing, op de leeftijd van zesennegentig jaar. Grietje Niezing werd in 1922 op Armweide geboren. Ze groeide op op de boerderij van haar ouders, ging in Ansen naar school en kwam vervolgens op verschillende adressen als dienstmeisje te werken. In de oorlogsjaren kreeg ze verkering met Arend Kleene uit Ruinerwold. In 1942 trouwden ze met elkaar. Een jaar later werd hun zoon geboren: Jan. In de jaren die volgden, beleefden ze samen op Armweide een gelukkige en voorspoedige tijd, hun boerderij groeide gestaag. Toch kreeg Arend begin van de zeventiger jaren te maken met hartproblemen. In 1986 overleed hij eraan, op veel te vroege leeftijd. Grietje bleef alleen achter, in het nieuwe huis waarin ze net waren komen wonen, naast het oude. Enkele jaren later nam ze het besluit, naar het dorp Ruinen te verhuizen. Ze kon goed aarden aan de Esweg en heeft daar, vooral door de prettige buren, een goede tijd gehad. Vijf jaar geleden verhuisde ze om gezondheidsredenen naar de noodvestiging van de Priensenije op de Kaamp, en daarna naar ’t Neie Punt. Nog tot haar vijfennegentigste heeft ze auto gereden en bleef ze betrokken op iedereen en geïnteresseerd in van alles. Ze hield zeer van haar kleinkinderen en achterkleinkinderen en ging graag naar de activiteiten toe die in ’t Neie Punt werden georganiseerd. Wat haar kenmerkte, was haar opgewekte karakter en optimistische kijk op het leven. “Het komt vast wel weer goed,” hoorde je haar vaak zeggen. Ze kon sowieso heel goed omgaan met taal en prachtige gedichten schrijven. In de laatste periode van haar leven ondervond ze veel steun aan haar geloof. “De Heer zal je bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid,” die woorden van Psalm 121 zeiden haar heel veel. Met die woorden hebben wij dan ook afscheid van haar genomen, op vrijdag 2 november j.l. in de Bron.

In Memoriam: Henk Kok
* 1 oktober 1937                                                                                  † 30 oktober 2018
Op dinsdag 30 oktober ging Henk Kok van ons heen, op de leeftijd van eenentachtig jaar. Henk Kok werd in 1937 als nakomertje geboren in de Mr. Harm Smeengestraat in Ruinen. Hij is er, op verschillende adressen, altijd blijven wonen. Hij kon goed leren, bezocht de Mulo en kreeg vervolgens werk bij de PTT. Hij kwam in militaire dienst. In 1965 trouwde hij met Janny Wolbers uit Westerbork. Samen werden ze gezegend met de geboorte van dochter Rina en zoon André. Nadat Henk in de avonduren een opleiding tot archivaris had gevolgd en met succes had afgrond, kreeg hij een aanstelling op het gemeentehuis. Menigeen in het dorp kende hem als degene die altijd op burgerzaken zat en veel voor mensen overhad. Henk was iemand met een groot sociaal hart. Mensen konden altijd een beroep op hem doen, hij stond altijd voor ze klaar. Daarbij plaatste hij zich nooit op de voorgrond, maar deed zijn dingen voor anderen liever stil en belangeloos, achter de schermen. Na eenenveertig jaar trouwe dienst ging Henk met pensioen. Hij hield van reizen. Menige malen is hij in Zwitserland geweest, zijn favoriete land. Hij bleef een blijmoedig mens en hield van gezelligheid in de omgang met zijn vrienden. Hij hield zeer van zijn kleinkinderen en ging met passie met hen om. In zijn vrije tijd besteedde hij ook veel aandacht aan de tuin rondom zijn huis. Hij genoot van het zingen van de vogels in die tuin. Vele jaren is Henk actief geweest voor het Rode Kruis. Ook assisteerde hij Janny altijd bij haar inzet voor de Drentse taal.
Op maandag 5 november namen wij afscheid van hem in een dienst in de Mariakerk. Wij lazen verzen uit 1 Korintiërs 13 waar de apostel Paulus zegt: wat er ook allemaal mag gebeuren in ons leven, de liefde die wij mensen voor elkaar koesteren, zal altijd blijven bestaan. We wensen Janny en Rina en André met hun partners en de kleinkinderen veel sterkte toe in de komende tijd.

Zusterkring
Vanuit onze provincie Drenthe is er door de WMD jaren gewerkt aan water voor de Masai, een gebied in Kenia. Op maandag 26 november krijgen we er een interessante presentatie over met een boeiende verteller. Aanvang: 14.00 uur. Plaats: De Bron. Mis het niet en gasten hartelijk welkom!

Er is geen weg naar geluk, geluk is de weg.
Dalai Lama

Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 35, nr. 10                             24 oktober                              2018
Eerstvolgende nummer:                      21 november                          2018

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 9 november 2018 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
“De bladeren vallen… Wij vallen allemaal… Het is in ons allen”, dichtte ooit Rainer Maria Rilke in zijn gedicht “Herfst”! De herfst weer begonnen. Het seizoen van verval en afbraak, van het moeten loslaten van het licht en de zomer. Overduidelijk. Nog genieten we weliswaar na van de restjes zon, en van het daglicht dat ons vroeg in de avond al weer verlaat. Maar binnenkort komen de herfststormen weer, de regenbuien, met kapot gewaaide paraplu’s en koude tenen en vingers tot gevolg. De bomen verliezen hun bladeren en blijven berooid achter, hun takken verstarren in de winter door de vorst. Het leven in de natuur is daarna niet meer zichtbaar aanwezig en lijkt wel ver te zoeken.

“Wij vallen allemaal…” Ook wij mensen vallen, “het is in ons allen”. Wij kennen de herfst ook in onszelf. Het leven kan soms op ons inbeuken op een manier dat ook wij bezwijken. Ook wij kunnen in de kou komen te staan en alleen nog maar kilte ontmoeten die ons lam legt. Warme relaties kunnen bekoelen, stukbreken en afbrokkelen. Ook ons geloof in God is hiervan niet gevrijwaard. Soms heb je het gevoel dat ook God je in de kou heeft laten staan. Dat je alleen nog maar overgeleverd bent aan een wreed soort lot. Dat koele, gevoelloze stormwinden tegen je aan beuken en maar niet van ophouden weten en dat elke beschutting daartegen ver te zoeken is.

Wat kun je hier aan doen? Is er een remedie tegen? Is er een remedie tegen de kilte van de herfst?

Ik persoonlijk vind het een troost dat de verhalen van de herfst en van de stormdepressies in de bijbel en in het geloof niet worden genegeerd of geloochend en verdrongen. Integendeel, ze komen er ruimschoots in voor. Denk maar aan Job, die als prachtig gezegend mens, in zijn leven opeens ongelofelijk veel moet lijden, ziek wordt en verlies lijdt. Of denk maar aan Petrus, die diegene waar hij altijd dolenthousiast het meeste van hield, Jezus, opeens ging negeren, verloochenen en opzij zetten. Of denk maar aan Jezus zelf, die talloze keren, in maar een klein dobberend bootje op zee, door letterlijk harde stormen heen moest trekken, en later ook in overdrachtelijke zin stormen in zijn leven ondervond, toen hij door andere mensen werd vervolgd, gearresteerd, mishandeld en gedood.

Toch hielden Job, Petrus, en Jezus ergens in zichzelf een klein waakvlammetje brandende. Het vlammetje van de menselijkheid. Het vlammetje van het menselijke verlangen. Het vlammetje van de liefde en het vlammetje van de hoop. Ze trokken door hun donkere dagen heen, terwijl hun hart verlicht bleef worden door dit vlammetje. Ze gingen dit vlammetje koesteren. Ze gingen het doorgeven aan elkaar en anderen, in het klein en heel voorzichtig als een soort noodrantsoen aan levenskwaliteit. Totdat het toch weer lente werd!

Ook God ging met hen mee. Of ze het nou doorhadden of niet. Hij blies Zijn licht en Zijn liefde als Ademtocht teder over hen en hun vlammetjes heen, vooral toen alles heel, heel moeilijk was, en hield het voor hen brandende.

Het is herfst geworden. De bladeren vallen. Wij vallen allemaal. De donkere dagen staan ons voor ogen. Met al hun stormen en de kou. Het liefst zouden we willen wegduiken en ergens willen schuilen als het kon, en zo alleen maar wachten op de nieuwe lente. Maar ik zou zeggen: laten wij vooral samen de kleine vlammetjes blijven koesteren die wij bij elkaar kunnen ontwarren. Laten we ze met elkaar delen en ons koesterend ontfermen over elkaar. En laat ons, waartoe Jezus ons ooit in een preek over de eindtijd ook de opdracht gaf, altijd weer letten op kleine tekenen van de grote Toekomst die ons wacht. Jezus zei toen: “Leer van de vijgenboom deze les: zo gauw zijn takken weer zacht worden en in blad schieten, weet je dat de zomer in aantocht is.” (Marcus 13: 28). Daar zit denk ik iedereen van ons in de herfst inderdaad smachtend op te wachten: dat wij en het leven buiten om ons heen in alle onstuimigheid, weer zàcht worden! - En laten we ook dit nooit vergeten: er is “Eén, die al ons vallen oneindig zachtjes in Zijn handen houdt” (zo het slot van het gedicht van Rilke).
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Ik ben in de afgelopen tijd nogal aan het wandelen. Door de tienduizend stappen die ik sinds een aantal maanden elke dag loop (6 km), is mijn lichamelijke conditie dermate vooruitgegaan dat ik tegenwoordig met gemak ook wel 10 of 15 km kan halen. Een heel nieuwe ervaring voor mij. Je doorloopt dan volgens mij elke keer een soort traject. Eerst word je wat ik zou willen noemen ‘afgebroken’. Je lichaam en geest worden aan het begin van de wandeling gedwongen, even niet meer met van alles en nog wat bezig te zijn, behalve dan met het lopen zelf. Die omschakeling duurt een klein half uur. Daarna kom je in de fase van ‘gewenning’. Je lichaam en geest nemen de cadans van het stap-voor-stap-bewegen gewillig over, je hoeft ze niet meer bewust met je hersenen aan te sturen. En uiteindelijk kom je, in het laatste gedeelte van de wandeling, in een soort ‘high’-stemming terecht waarin alles haast vanzelf gaat en de omgeving en alles om je heen op een weldoend zachte manier op je inwerkt. Bij echte harde lopers schijnen dan hormonen als endorfine, serotine en dopamine vrij te komen die zorgen voor een plezierig en gelukkig gevoel. Heel ontspannen loop je, vrij van alles, als vanzelf, door de natuur heen en geniet je intens van wat er om je heen is: van de stilte, de kleuren, de hemel boven je, de dieren, het licht, de wind, de wolken, de bloemen en de geluiden. Een prachtige manier van recreëren is dit, daar kom ik nu wel achter. Totdat de fase aanbreekt dat een koude stortbui van regen je weer ontnuchterend met beide benen op de grond zet, of dat diezelfde benen en je botten daar op de grond zich weer bij je terug melden met de boodschap van: kom op, hoor je ons niet kreunen?! Nu is het wel goed geweest met al dat lopen, wij lopen met je terug naar huis. 
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

BIJ DE DIENSTEN
In de laatste weken is onze Mariakerk heerlijk bezet geweest op de zondagochtenden, dankzij onze broeders en zusters uit Pesse die met ons mee kerkten vanwege de grondige verbouwing van hun eigen kerk. Wat zong het fantastisch, met zoveel volk! Ook in de komende weken zien wij weer uit naar mooie kerkdiensten en vieringen. Zie hier het overzicht:

Zondag 28 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
We lezen Marcus 10: 46-52 over de blinde Bartimeüs die Jezus eerst om mede-lijden vraagt en dan “dat ik weer kan zien”.

Zondag 4 november – 10.00 uur – Mariakerk
Wij verlaten deze zondag het spoor van lezingen uit het evangelie van Marcus, en lezen uit het Oude Testament de woorden van de lijdende Job “Ik weet dat mijn redder leeft!” (Job 19: 23-27a) en uit het laatste boek in de bijbel, het boek Openbaring, hoofdstuk 4, met onder andere de mooie woorden: “U komt alle lof, eer en macht toe, Heer, onze God, want … u bent de oorsprong van alles wat er is.” (vers 11). We gaan het hebben over het je richten op God als het ultieme houvast in je leven, als het leven verder soms niet meevalt. En we danken de Allerhoogste voor zijn trouw en voor al het gewas en de arbeid in het afgelopen jaar. Last but not least bevestigen wij Anneke Otten tot diaken en herbevestigen wij Karin Terwisscha als ouderling en Henk Vrijhof als diaken. Komt u ook om dit heilsfeit met ons mee te vieren?

Zondag 11 november – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. Albert Metselaar uit Hoogeveen gaat in de dienst voor, hartelijk welkom!

Zondag 18 november – vanaf 9.30 uur – Evangelisatie-/Sonardienst, verzorgd door de evangelisatie- en Sonar commissie van de PKN Pesse in de Mariakerk te Ruinen.

De evangelisatiecommissie van Pesse, Stuifzand en
Fluitenberg organiseert samen met Sonar Pesse een bijzondere dienst, waarin weer van alles te beleven valt. De spreekster die voorgaat is Rolanda den Boon-Stapel. Harm Hoeve zal ons begeleiden op het orgel en Roelanda van der Zwaag op de dwarsfluit. Uiteraard zullen diverse gemeenteleden uit Pesse, Stuifzand en Fluitenberg hun medewerking verlenen aan deze dienst. Vanaf 9.30 uur is er gelegenheid om een kop koffie/thee of een glas limonade te drinken.Vanaf 10.00 uur zal de dienst beginnen met als thema: “GEEF MIJ KRACHT.” Wij nodigen u allen van harte uit om deze dienst bij te wonen. Laat u verrassen! Wij zullen u niet teleurstellen. I.v.m. de verbouwing van de Kruispuntkerk in Pesse bedanken wij PKN Ruinen voor het beschikbaar stellen van de Mariakerk!

Zondag 25 november – 10.00 uur – Mariakerk
Laatste zondag van het kerkelijk jaar
Wij herdenken wie ons ontvallen zijn

OPROEP!
Op zondagmorgen 25 november herdenken wij in de ochtenddienst degenen die ons in het afgelopen jaar aan de dood ontvallen zijn. De nabestaanden van degenen van wie wij in kerkelijk verband afscheid genomen hebben, krijgen automatisch bericht. Zou u het fijn vinden dat ook uw dierbare 25 november a.s. wordt herdacht, ook al hadden wij als kerk geen bemoeienis met de afscheidsplechtigheid, dan kan dat heel goed! Geeft u gewoon de doopnaam en de gegevens van geboorte en overlijden door aan de scriba van de gemeente, Tineke Stekelenburg, info@pkn-ruinen.nl; tel.0522- 470204, of aan ds. Georg Naber, gnaber@hetnet.nl;

Bijbelgespreksgroep
De volgende keer komt de Bijbelgespreksgroep weer bij elkaar op donderdagavond 1 november en daarna op 15 november. Iedereen, of u nou gemeentelid bent of dorpsgenoot of vakantieganger, of iemand die maar voor een enkele keer wil meedoen, is hartelijk welkom. Bel of mail voor meer informatie ds. G. Naber, tel. 0522-471543, gnaber@hetnet.nl. Wij komen altijd om 20.00 uur bij elkaar op het adres Kloosterstraat 2 in Ruinen, dat is in de pastorie.

Najaarsactie 2018,
Vorige jaar hebben wij de najaarsactie gehouden om de restauratie te kunnen bekostigen van de “fresco”, de muurschildering, in onze Mariakerk. Deze restauratie is inmiddels uitgevoerd dankzij uw steun. Bedankt hiervoor.

Dit jaar willen wij de najaarsactie gaan besteden om de verwarming van de Mariakerk te vervangen voor een nieuwe duurzame installatie. Zodat wij niet weer zoals vorig jaar in de kou komen te zitten.Wij hopen dat u ons wilt helpen dit te kunnen realiseren. Alle inwoners ontvangen een brief waarin deze actie wordt beschreven en u kunt reageren.

College van kerkrentmeesters
Zomeropenstelling Mariakerk
De Mariakerk was deze zomer open op dinsdagmiddag, woensdagmiddag en donderdagmiddag van 14.00 uur tot 16.00 uur.We willen alle vrijwilligers die deze openstelling mogelijk gemaakt hebben door als gastvrouw of gastheer op te treden, hartelijk bedanken voor hun inzet.

We hebben deze zomer € 551,26 ontvangen als giften voor de Mariakerk, dit is inclusief het geld voor de waxinelichtjes.

Brinkmiddagen/avonden
Tijdens de Brinkavonden werden in de kerk kniepertjes, jams en handwerkartikelen verkocht. Dit bracht het mooie bedrag van € 1271,88 op. De dames die deze middagen en avonden aawezig waren worden hiervoor hartelijk bedankt. Wij hopen volgende zomer weer mee te doen met het Brinkfestijn. Maar daar zijn nog enkele vrijwilligers voor nodig. Wie meldt zich hiervoor aan bij de scriba? Email info@pkn-ruinen.nl

Zusterkring
Op maandag 29 oktober vieren we ons 60-jarig jubileum. Feestelijke middag met Menu Complet en tot slot een diner bij hotel restaurant Kuik. Aanvang 14.00 uur.

Een glimlach die gij uitzendt, keert weer tot u terug
Indische wijsheid

Redactie Om de Ruiner Toren