Om de Ruiner Toren (Kerknieuws Protestantse Gemeente Ruinen)

Predikant: Ds. G. Naber, tel. 0522-471543
Inloopspreekuur: elke maandagmorgen van 10.30 tot 12.30 uur in de Bron
E-mail: gnaber2@ziggo.nl  / gnaber@hetnet.nl
Scriba: mevr. C.J. Stekelenburg - Poot, Anserweg 7, tel. 0522-470204
Koster: tel. 06 -51508695
Diaconie: Hulp/ informatielijn tel. 06-20425585 / email: margriet.middelbrink@gmail.com
Website: http://www.pkn-ruinen.nl
Facebook: https://www.facebook.com/PknRuinenMariakerk.nl
E-mail: info@pkn-ruinen.nl

Jaargang 36, nr. 9           25 september 2019
Eerstvolgende nummer: 23 oktober 2019

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 11 oktober 2019 bij k.vlietstra@gmail.com.

MEDITATIE
Het is al meer dan vijftien jaar op de televisie te zien en altijd weer als ik ’s avonds door de programma’s zap, blijf ik er weer bij hangen: het programma Het familiediner. Fascinerend de wereld die daar wordt ontvouwd: mensen die vaak al jaren geen contact met elkaar hebben, worden opeens weer met elkaar geconfronteerd, terwijl heel Nederland meekijkt. En de spannende vraag is altijd dezelfde: komen ze weer bij elkaar? Ik persoonlijk vraag me wel eens af: als ze dan weer bij elkaar komen (want ja, wat moet je anders als heel Nederland meekijkt, zo’n grote limousine voorrijdt en er ook nog voor je wordt gekookt!!), als ze dan weer bij elkaar komen en zich met elkaar verzoenen: hoe lang houdt dat dan stand? Is dit programma aanleiding om het vervolgens weer helemaal goed te maken? Of knalt de boel daarna weer opnieuw uit elkaar? Ik zou daar wel eens een onderzoek naar willen lezen.

Wij mensen zijn rare wezens. Aan de ene kant verlangen wij ongelofelijk naar elkaar, vooral naar onze familie en vrienden, en kunnen eigenlijk niet zonder elkaar: wij zijn  g e m e e n s c h a p s d  i e r e n . Dus trekken we altijd kwetsbaar-behoeftig naar elkaar toe. Maar als we dan naar elkaar toe zijn getrokken en bij elkaar zijn, hoeft er doorgaans maar iets heel kleins gebeuren en het begint te wringen. Dan ontstaat wat de lieddichter Huub Oosterhuis heeft verwoord in een lied dat hij ons ’s zondags in de kerkdienst laat zingen, in Gz 489: “De mensen hebben zorgen / het brood is duur, het lichaam zwaar / en wij  v e r s l i j t e n  aan elkaar.”

En dat is waar. Wij verlangen zo naar elkaar (in feite!, als we eerlijk zijn!), maar we zitten ermee dat we elkaar ook heel makkelijk pijn gaan doen dat we aan elkaar “verslijten”, omdat er in elke relatie ook wel iets zit dat blijft “wringen” en “schuren”. Moeilijk is dat dan soms, echt waar!!
Dan krijg je van die typische situaties die ik jaren geleden wel eens heb meegemaakt in mijn vorige kerkelijke gemeenten die ik heb mogen dienen! Dat wij bijv. met de nabestaanden van een overledene net in de woonkamer de rouwdienst aan het voorbereiden zijn, en dat opeens “het zwarte schaap” van de familie binnenkomt (dat blijkbaar niet mee mag of wil doen met de voorbereidingen) en de oude, dure wandklok van de muur haalt, zeggende: “zo, die is dan in ieder geval binnen!” – Of dan heb je het trieste geval van de oude man die stokoud in zijn dikke leunstoel zit, op zijn grote boerderij, en die jou als predikant dan vertelt dat hij al veertig jaar geen contact meer heeft met zijn zus die er praktisch naast woont. Je ontloopt elkaar en groet elkaar niet eens. Omdat er ooit eens jaren geleden iets is voorgevallen en je elkaar daarna eigenlijk alleen nog maar op de zenuwen hebt gewerkt. 

Zo gaan die dingen blijkbaar en dan is het even ook niet anders. Dat zijn van die situaties dat zelfs Het familiediner er niets meer aan kan doen. Maar of zo’n situatie wenselijk is? Zo’n situatie dat iedereen zich terugtrekt en vervolgens schuilhoudt achter zijn eigen gekwetst-zijn  of trots of schaamte? Zo’n situatie is in ieder geval niet gezond: Er zijn best veel mensen die zo al “voor hun tijd” het graf zijn ingegaan!! 

Het is misschien toch wel goed om er “iets” aan te doen. Iets! Of zoals de boer in zijn leunstoel het tegen me zei: helemaal goed komt het toch nooit weer! Maar ik zou wensen, dat het voor de rest allemaal wat makkelijker ging, zei hij! Dat je elkaar weer eens direct in de ogen kunt kijken, en elkaar weer eens durft te groeten op straat, en dan even een of twee zinnen met elkaar kunt wisselen! Dat zou toch mooi zijn, zei hij tegen me, als dat weer zou kunnen. 
Maar hoe je dat met elkaar bereikt, weet ik ook niet goed! Er zullen meer manieren zijn en het hangt natuurlijk af van wat voorgevallen is en hoe de situatie nu is!

De man in de leunstoel zei toen tegen mij: misschien is een Kerstkaart wel iets! Dat ik m’n zus weer eens een kerstkaart stuur, zomaar, na al die jaren! Zonder poespas en zonder pretenties! Zou dat niet iets zijn?! – Ik heb toen niet meer gehoord of hij het werkelijk heeft gedaan en hoe het toen verder is gegaan. Maar ik denk dat er echt wel wat inzit in wat ook Jezus ooit eens zei in zijn Bergrede, toen hij het advies gaf: “Leg een geschil snel bij, terwijl je nog met je tegenstander onderweg bent” (Mat. 5: 25a), anders geraakt je eigen goede, vrije leven uit zijn verband en blijf je er heel je leven in gevangen.
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

VANUIT DE PASTORIE
Onze landelijke kerk heeft als jaarthema voor het nieuwe kerkelijke seizoen de slogan “Een goed verhaal!” gekozen. Laten alle mensen elkaar maar in het nieuwe seizoen dat deze maand begint “goede verhalen” vertellen, verhalen die mensen goeddoen, die mensen weer van inspiratie voorzien, van troost of kracht en vergezichten, van voorbeelden van hoe je als mens het best door het leven, ook door het donker en de diepte, het moeilijke van het leven heen kunt komen en de grote en kleine drama’s en dilemma’s in het leven kunt aangaan en bolwerken.

Veel inspirerende verhalen kom je in de bijbel tegen. Het was in de afgelopen jaren prachtig om naast de kerkdiensten in onze kerkelijke gemeente ook zo’n tien keer per jaar gezamenlijk als gespreksgroep naar Bijbelverhalen te kijken. Getriggerd door de aloude verhalen van het “goede nieuws” (dat is de oorspronkelijke betekenis van het woord “Evangelie”) kwamen er ook vaak eigen menselijke ervaringen op tafel. Daarnaast deden me de levensverhalen heel veel van tal van mensen zomaar uit het dorp!

Geloof me, wij mensen, wie we ook zijn, zitten allemaal in hetzelfde schuitje! Laten we, zou ik zeggen, het grote Visioen hooghouden van net wat meer Zin en Houvast en Toekomst in het leven, door gezamenlijk op zoek te blijven gaan naar frisse nieuwe door de wol geverfde levens- en geloofsverhalen, die niet zomaar verhalen zijn, maar werkelijk hout snijden!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

Inloopspreekuur ds. Georg Naber, elke maandagochtend van 10.30 uur tot 12.30 uur in de Bron, Kloosterstraat 4. Hartelijk welkom!

BIJ DE DIENSTEN
Hierbij het overzicht van de kerkdiensten van onze kerkelijke gemeente in de komende vier weken!

Zaterdag 28 september – 18.30 uur – ’t Neie Punt
De maandelijkse viering in de grote bovenzaal van ’t Neie Punt, voor de omwonenden.

Zondag 29 september – 10.00 uur - Mariakerk
Gastvoorganger ds. Jan Ros uit Hoogeveen gaat in de dienst voor.

Zondag 6 oktober – 10.00 uur - Mariakerk
We vieren een dienst in de verstilde stijl van de kloosters, een Taizédienst! Met medewerking van ons kerkkoor en vele zangers van elders die in de afgelopen weken flink mee hebben geoefend. Zie hier onderaan ook de verdere toelichting! Voorganger is ds. Georg Naber

Zondag 13 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. Gerard Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor.

Zondag 20 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
Gastvoorganger ds. Gerrit Douma uit Beilen gaat in de dienst voor.

Noteert u ook al vast in uw agenda:
Zondag 27 oktober – 10.00 uur – Mariakerk
Afscheidsdienst van ds. Georg Naber ivm zijn vertrek naar Lemelerveld.

In Taíze, een dorp in Oost-Frankrijk, bevindt zich een kloostergemeenschap die in 1940 door frére Roger werd gesticht. Het klooster heeft zich ontwikkeld tot een groot ontmoetingscentrum voor duizenden jongeren van over de hele wereld. Drie keer per dag komen de broeders en alle aanwezigen in Taizé samen voor gebedsvieringen. In de vieringen staat vooral het zingen en de stilte centraal.

De meeste liederen die in Taizé gezongen worden, zijn kort en worden vele malen “mantra-achtig” herhaald. Ze zorgen ervoor dat de dienst als geheel een meditatief karakter krijgt. De meditatieve liederen stellen ons in staat, om open naar onszelf en de stilte, naar het heilige in ons en om ons heen te luisteren. Belangrijk onderdeel van de viering is een langer moment van stilte, van minstens vijf minuten. Tijdens de stilte kan men een gebed uitspreken, of een van de liedteksten overwegen. Men kan ook de ogen sluiten, of kijken naar het licht van de kaarsen. Daarmee wil niet gezegd zijn dat men beslist iets moet doen tijdens de stilte. Men kan haar ook over zich heen laten komen en gaandeweg ontdekken hoeveel rust ervan uitgaat. Ze zal je goed doen! Welkom!

COLLECTEMUNTEN
De collectemunten zijn verkrijgbaar op maandag 7 oktober a.s. in de consistoriekamer van 18.30 – 19.00 uur. 
Waarde: € 0,50, € 1,00 en € 2,00

ZUSTERKRING
START van het nieuwe seizoen op maandag 30 september om 14.00 uur in De Bron. We openen ons programma met zang-muziek-verhalen en beelden door Aalt en Anja Westerman. Gasten en nieuwe leden ook hartelijk welkom. Wil je eerst informatie? Bel 473180.

In Memoriam: Theodoor Rabenberg
* 20 november 1929    † 30 augustus 2019
Op vrijdag 30 augustus is, na een periode van afnemende gezondheid, overleden Theodoor Rabenberg in de leeftijd van 89 jaar. Op de rouwkaart staat  ‘In ons einde is de aanvang, in de tijd oneindigheid, in de twijfel ligt geloven, in ons leven eeuwigheid.’

Dit vers werd in de dankdienst voor zijn leven gezongen door het kerkkoor; het koor waaraan Theo zijn hart had verpand. Jarenlang heeft hij dit koor begeleid op het orgel tijdens oefenavonden en kerkdiensten. Ook zorgde Theo voor passende liederen bij elke tijd van het jaar en was daar trots op. Toen het niet meer kon vond hij het moeilijk om ‘zijn’ koor los te laten en was geroerd door de waardering die hij onlangs heeft gekregen.Maar orgelspelen kon hij nog thuis want zijn ziel en zaligheid lag bij (kerk)muziek; hij had talent, al was hij daar zelf bescheiden over. In de laatste weken van zijn leven speelde hij nog stukken van Bach.

Op woensdag 4 september werd in een volle Mariakerk de dankdienst gehouden. In deze dienst, waarin dominee Ben Hagen voorging, spraken zoon Hil en kleindochter Sandra fraaie ‘woorden voor vader en voor opa’. Prachtige beeldende inkijkjes uit het lange leven van Theo kwamen voorbij. 

Hij was een energieke, hard werkende man met een enorme levenskracht; trots op zijn drie kinderen en kleinkinderen; vond het daarbij ook nog geweldig dat twee achterkleinkinderen het levenslicht zagen.Door vakanties in buiten- maar ook in binnenland werd de liefde voor Drenthe ontdekt; om daar te wonen was hun droom. Een droom met donkere wolken want kort na een nieuw begin in Ruinen overleed zijn vrouw.

In de herfst van zijn leven werd Fenny zijn levenspartner; precies zeventien jaar geleden zijn zij getrouwd in de kerk aan de Brink. Samen hebben zij het leven omarmd, vriendschappen gesloten, mooie reizen gemaakt, veel gefotografeerd en vooral gelukkig geweest! Zijn einde is niet onverwacht gekomen en hij aanvaardde tenslotte ook zijn einde. Theo was dankbaar voor alles wat zijn lange leven hem gebracht heeft. 
Renée Hagen

Spreuk van de maand:
Op weg naar de wijheid is de eerste stap stilte
Solomon Ibn Gabirol


Redactie Om de Ruiner Toren

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Jaargang 36, nr. 6           28 augustus 2019
Eerstvolgende nummer: 25 september 2019

KOPIJ KERKNIEUWS
Kopij voor het eerstvolgende nummer van Om de Ruiner Toren graag inleveren vóór vrijdag 13 september 2019 bij info@pkn-ruinen.nl

MEDITATIE
Een van de grootste raadsels en geheimen van ons bestaan is het verschijnsel “tijd”! Het verlopen van de tijd! Wij mensen zitten er op de een of andere manier aan vast. De tijd tikt door. Ze verloopt en wij mensen worden met haar meegetrokken. “Alles verandert, niets is blijvend” zei de oudste Griekse filosoof Thales van Milete ooit, en hij heeft gelijk.De vraag is dan: wat is nou de beste manier om met “tijd” om te gaan? Is er een manier die het gezondst is en die voor ons mensen het meest voorspoedig en voordelig uitpakt?Je hebt van die mensen die het liefst vasthouden aan het verleden, aan hoe alles altijd geweest is. Ze kijken wat sceptisch aan tegen wat nieuw op hen afkomt. Dat zien ze vooral als een bedreiging. - Anderen vinden juist de toekomst boeiend! Al de nieuwe ontwikkelingen en mogelijkheden die de toekomst voor ons mensen in petto heeft. Ze vinden het verleden maar wat ouderwets en saai. – En dan heb je nog de groep die het liefst altijd “in het moment” en in het ‘hier en nu’ leeft. Het verleden is voorbij, zeggen ze, en de toekomst nog onzeker, dus geniet maar gewoon van de grote en kleine dingen die nu op je bordje liggen! Pluk de dag! Voor al deze drie manieren van leven valt er wel iets te zeggen, ze hebben allemaal hun gelijk en voor- en nadelen. Ik zelf vind de woorden van de Bijbelse filosoof Prediker wel boeiend, die schrijft: “Voor alles wat gebeurt is er een uur, een tijd voor alles wat er is onder de hemel.” (Pred. 3: 1). Hij wil iets dubbels aangeven. De eerste gedachte van hem is: ga zo intens mogelijk op in de momenten van je leven waar het nu echt de tijd voor is, de momenten die op dit moment werkelijk je aandacht verdienen! Maar besef tegelijkertijd (dat is de tweede gedachte): als alles “zijn uur heeft” wil dat óók zeggen: na het tijdje is het ook weer klààr! Dan heeft iets ook zijn uur gewoon gehàd! Pin je dus niet teveel vast op aandacht voor alleen maar één Iets of één Iemand. Want het leven zelf, met zijn uren en de omstandigheden gaat altijd weer ook veranderen, en op een bepaalde manier eindigen! Weet dat! Hou daar rekening mee! Probeer ook daar vast aan te wennen en je te oefenen in “loslaten” en flexibel in het leven staan! De monniken en nonnen hebben al eeuwen geleden in hun kloosters een mooie manier van omgaan met de tijd ontwikkeld. Een praktisch soort ‘timemanagement’ om goed met (het verloop van) de tijd om te gaan. Ze oefenen zich tot op de dag van vandaag, dagelijks in het hebben van intense aandacht voor wat op dit moment wezenlijk is, maar ook in de flexibiliteit om telkens hun aandacht te veranderen. Ze leven volgens het motto “ora et labora”, bid en werk. Ze bidden! Met veel plezier en overgave! Maar niet alleen maar!! Want ze werken daarnaast ook! Met veel plezier, of minder plezier, maakt niet uit! Maar ook dat niet alleen maar! Een paar keer per dag horen ze het luiden van de klokken of het rinkelen van de bel die het bidden of het werken begrenst! Dan stoppen ze gelijk met waar ze mee bezig zijn (bijv. met werken) om zich een poos met een bezigheid aan de andere kant van het spectrum bezig te houden: met het bidden of eten, rustnemen, slapen, lezen, genieten van de natuur enz. Totdat de bel weer rinkelt en ze zich gelijk weer op weg begeven naar wat aan de andere kant hun aandacht vraagt. Monniken en nonnen zullen nooit zeggen: “Nog heel even hoor, ik ben zo klaar” – en dan duurt het toch nog een hele poos. Nooit zullen ze een bepaalde manier van bezig zijn verabsoluteren, niet het bidden, mijmeren en wegdromen: in onze huidige tijd zou je misschien zeggen: het computeren en televisiekijken; maar ook niet de andere kant van het spectrum: het werken. Boeiende zaken krijgen wel “hun uur”, maar na dit “uur” vestigen ze mindful hun aandacht ook op (op het eerste gezicht) minder spetterende zaken als: afwassen, de veters strikken, de hond uitlaten, goed rust nemen, lezen enz. Zo zeilen ze op de golven van de tijd en genieten tijdens het stromen van de tijd intens van waar direct van te genieten valt, houden uit wat niet zo makkelijk is (het lijden, wetend dat ook dat begrensd zal zijn!) en stellen zich vol vertrouwen open voor het nieuwe. Ik stel voor dat wij iets van hun levensstijl overnemen. Zo kom je de tijd wel door, gerust, en zonder altijd weer overspannen te raken of van angst te vergaan!
Met een hartelijke groet, ds. Georg Naber

VANUIT DE PASTORIE
Na negen jaar is het opeens gebeurd! Een andere kerkelijke gemeente, die van Lemelerveld, heeft mij benaderd met de vraag of ik als predikant bij haar wil komen werken en ik ben er – na er een poos goed over na te hebben gedacht – op ingegaan. In vaktermen gezegd: ik heb het beroep van de Protestantse gemeente te Lemelerveld aanvaard. Dat betekent dat ik eind oktober naar Lemelerveld ga verhuizen en om daar begin november mijn werkzaamheden op te pakken.
Het was geen beslissing die je zo maar even neemt. Ruinen is een fantastisch dorp met prachtige mensen waar je in al de jaren een sterke band mee opbouwt die onverbrekelijk blijft. Maar ja, we trekken door de tijd, hé, zie ook hierboven de meditatie! En dan gààn die dingen gewoon zo! Van de twee maanden die ik nog in Ruinen woon, ga ik nog intens genieten, heb ik me voorgenomen. En dan dankbaar en met een grote bak vol opgedane inspiratie in al de jaren, vrijmoedig de weg elders vervolgen.
Met een hartelijke groet, ds. G. Naber

Inloopspreekuur ds. Georg Naber, Elke maandagochtend van 10.30 uur tot 12.30 uur, in de Bron, Kloosterstraat 4. Hartelijk welkom!

BIJ DE DIENSTEN
Hierbij een overzicht van de kerkdiensten komende maand:
Zondag 1 september – 10.00 uur - Mariakerk
Gastvoorgangster mw. Greet Bijl uit Uffelte gaat in de dienst voor.

Zondag 8 september – 10.00 uur - Mariakerk
Gastvoorganger ds. G. Venhuizen uit Nijensleek gaat in de dienst voor.

Zondag 15 september -10.00 uur in de Mariakerk
Startzondag, Creatieve gezinsdienst in de Mariakerk. Thema: “Een goed verhaal”

Zondag 15 september – 10.00 uur – Mariakerk - Startdienst
Op zondagochtend 15 september starten wij ons nieuwe kerkelijke seizoen feestelijk op met een gezellige Startdienst in de Mariakerk. We nodigen jong en oud van harte uit te komen en mee te doen. Het wordt een interactieve dienst waarin er van alles te beleven valt. Er heeft zich een gelegenheidskoor gevormd dat zingen gaat, en musici die spelen gaan. Het thema is: “Een goed verhaal” en we lezen Lucas 15: 1-7, het verhaal over het verloren schaap dat weer gevonden wordt. Dat verhaal gaan we in de dienst op allerlei manieren uitbeelden: zingend, biddend, googelend, met elkaar sprekend, tekenend, naspelend. Kies zelf maar welke manier jouw het meest bevalt! Na de dienst houden we buiten bij de kerk een mooi ontmoetings-moment met koffie en thee en heel veel lekkers (wil je ook een taart bakken?! Bel 0522-471543 voor de afstemming). Niemand komt tekort!

Zaterdag 21 september – 18.30 uur – ’t Neie Punt
De maandelijkse viering in de bovenzaal van ’t Neie Punt voor alle omwonenden.

Zondag 22 september – 10.00 uur - Mariakerk
We vieren het heilig Avondmaal met elkaar. Voor de viering uit lezen wij Lucas 16: 1-17, over een slimme rentmeester die zich op een slinkse manier van de gunst van de mensen wil verzekeren. Onze eigen predikant ds. Georg Naber gaat in de dienst voor.

KERKRENTMEESTERS
Eind augustus zal de envelop weer in de bus liggen van de jaarlijkse Solidarieteitskas.
In september wordt begonnen met het aanleggen van de nieuwe verwarming in de Mariakerk. Er is gekozen om de huidige gas stralers te verwijderen en deze te vervangen door Infraroodverwarming.Wij hopen hiermee het probleem van het goed verwarmen te hebben opgelost. Het grote voordeel is dat deze verwarming direct warmte afgeeft en geen geluid maakt, dit was bij de huidige stralers namelijk een groot nadeel.

KERKKOOR– Meezingen met spirituele Taizéliederen
Het Kerkkoor Ruinen nodigt iedereen uit om mee te doen met het zingen van elf prachtige Taizéliederen. Op zondag 6 oktober 2019 wordt in de Mariakerk een Taizédienst gehouden. Hiervoor moet natuurlijk gerepeteerd worden en dat wil het kerkkoor dit jaar op een bijzondere manier doen: iedereen die van zingen houdt en iets bijzonders wil ervaren, mag mee oefenen en samen met het kerkkoor meezingen in de kerkdienst van 6 oktober. Deelname is geheel gratis.
De Taizéliederen, staan bekend om hun eenvoud, spiritualiteit en verstilde sfeer. Ze zijn eenvoudig om aan te leren. Het Kerkkoor staat onder leiding van dirigent Marthy Buijs, en zingt vierstemmig. De repetities zijn op de dinsdagavond van 20 augustus tot en met 2 oktober van 20.00 tot 20.45. Daarna is er koffie of thee met iets lekkers. Locatie: gebouw De Bron Kloosterstraat 4. Ruinen. Het Kerkkoor kijkt uit naar een inhoudsvolle, inspirerende en onvergetelijke samenzang!
Belangstellenden kunnen contact opnemen met: ellytehennepe@gmail.com; 06 16 854 314.

In Memoriam: Geert Hekman
* 17 februari 1931 † 25 juli 2019
Op donderdag 25 juli j.l, ging van ons heen Geert Hekman, op de leeftijd van achtentachtig jaar. Geert Hekman werd in 1931 geboren op de Waterleuzen, net buiten Ruinen, als tweede kind in een gezin met uiteindelijk drie kinderen. Hij groeide op op de boerderij van de ouders en raakte zo als het ware gaandeweg vanzelf vertrouwd met het boerenvak.
In 1954 trouwde hij met Annie van Belkum. In het begin woonden ze kort bij de ouders van Geert in. Daarna konden ze een boerderij betrekken die ernaast stond, ook op de Waterleuzen, een boerderij die ze in de loop van de jaren steeds meer wisten uit te bouwen tot een prachtig geheel. Vijfenzestig jaar zijn Geert en Annie met elkaar getrouwd geweest, lief en leed delende. Zij werden de trotse ouders van twee dochters: Roelie en Truida. Geert was een toegewijde vader en grootvader. Daarnaast voelden ze zich ook zeer verbonden met Jan, de broer en zwager. Op een bepaald moment gingen Geert en Annie stoppen met hun boerderij en kwamen ze samen met broer Jan te wonen aan de Stoffersweg, in Ruinen zelf, waar ze nog vele mooie jaren hebben beleefd.
Geert Hekman was een aimabele man die zich zeer met Ruinen verbonden voelde. Hij maakte deel uit van de twee biljartclubs die ons dorp Ruinen rijk is. En hij was jarenlang betrokken bij het jaarlijkse Openluchtspel als en van de ‘zwarte mannen’ die op de achtergrond de optredens altijd technisch faciliteren. Ook is hij lang lid geweest van de tuinploeg van de Mariakerk die tot op de dag van vandaag de tuin rondom de kerk en de pastorie bijhoudt. Geert Hekman hield van tuinieren, en ook de eigen tuin bij hem zelf thuis zag er altijd prachtig uit.
Iets wat hij heel zijn leven ook altijd graag heeft gedaan is reizen. Gewoon aan kleine dagtochtjes doen, of ook uitgebreider landstreken en gebieden bezoeken. Geert heeft in zijn leven vele landen bezocht en landschappen mogen aanschouwen. Maar het was vooral de natuur en het landschap van Ruinen die zijn spiritualiteit bepaalde. Het weidse groene graslandschap met koeien die erop staan te grazen, dit landschap inspireerde hem het meest.

In Memoriam Hilda Arendje Bult-den Hoedt
* 18 oktober 1931 † 30 juli 2019
Zij was de oudste dochter uit het huwelijk van haar vader, Arie den Hoedt en haar moeder Itje Koenderink. Na haar kwamen nog twee broers, Leen en Arend. Zij groeide op in Rotterdam, waar haar vader werkte in de havendienst. In haar jeugd moest ze haar moeder helpen, vanwege de onregelmatige diensten van haar vader, maar ook omdat hij tijdens de oorlog moest onderduiken. Haar moeder groeide op in Beilen, waardoor ze dikwijls in Drenthe bij de familie logeerde.Tot haar huwelijk heeft ze gewerkt in jeugdinternaten en het vrije jeugdwerk in Rotterdam.Via de kerk kwam ze eind jaren 60 in contact met Egbert Bult met wie ze in 1970 trouwde. Egbert was weduwnaar en er waren vier kinderen: Tiny, Ina, Freek en Jan. In 1971 werd Itje geboren en telde het gezin vijf kinderen. Met haar komst veranderde er veel aan de Huttenweg. Er kwam weer structuur in het gezin en zij bracht veel nieuwe dingen mee, zoals bezoeken aan Rotterdam, voor de kinderen een grote stad waarin je veel kon beleven. Een heel andere wereld dan het rustige Ruinen. Ook voerde zij het kamperen in. Als vrijgezel ging zij op vakantie naar Italië, Joegoslavië en Suriname. Met het gezin bleef het wat dichter bij huis: richting Ommen of Lemelerveld. De twee jongsten mochten mee in de auto en de rest ging er op de fiets achteraan. En ieder mocht ook nog een vriend of vriendin meenemen. Op de camping werden net als thuis de taken verdeeld, zodat ook Hilda vakantie had. De eerste jaren was het wel eens lastig om de eindjes aan elkaar te knopen, maar voor de kinderen was het huis aan de Huttenweg vooral een veilige, liefdevolle plek waar genieten van het moment en hard werken vaak hand in hand gingen. Naast het werk in huis en tuin was er ook tijd voor hobby’s: volksdansen, vrouwenvereniging, de Zusterkring waar ze jarenlang ook een bestuursfunctie vervulde, kerkenraad, kerkkoor, schilderen en breien. Toen de kinderen trouwden en het huis verlieten, had ze het daar wel moeilijk mee, maar verheugde ze zich ook op een tijd samen met Egbert. Helaas werd die tijd al vroeg afgebroken toen hij in 1992 overleed. Na zijn overlijden werd het huis en de tuin aan de Huttenweg al snel te groot en zo kwam ze in de jaren 90 aan de Kampweg te wonen. Ze probeerde toch weer wat van het leven te maken. Ze was graag op pad, maakte mooie reizen met vriendinnen en de kinderen en kleinkinderen. Wat genoot ze van de kleinkinderen en achterkleinkinderen, ze hadden haar grote belangstelling. Ze ging mee in de tijd en was dan ook een moderne oma met computer en mobieltje. In de laatste anderhalf jaar ging haar gezondheid langzaamaan achteruit. De laatste weken verbleef ze in het hospice in Meppel. Daar ontving ze het bericht dat Tiny was overleden, dat heeft haar veel pijn gedaan, drie dagen later is zij zelf overleden.
Veel steun en kracht heeft zij ervaren uit haar geloof in God. We hebben op 5 augustus afscheid van haar genomen in de Mariakerk, waarna de begrafenis heeft plaatsgevonden op de begraafplaats in Ruinen. Mogen de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen troost en nabijheid ontvangen van God en mensen om het gemis te verwerken.
ds.G.Wiersma-Smelt

Cursus Theologische vorming en verdieping voor gemeenteleden en geïnteresseerden start met nieuwe groep
Meer weten? Informeer en aanmelden bij: Famile Levenga, secretariaat, tel. 06-1410 1512 of email tvgassen@gmail.com; of kijk op: www.tvgassen.nl

Spreuk van de maand:
Als God zwijgt, vragen we waarom Hij niet spreekt. Als Hij spreekt, luisteren we niet.
Rikkert Zuiderveld

Redactie Om de Ruiner Toren